บทที่ 240 จุดจบที่เจ็บปวด
ร่างกายของเจียงหวู่แข็งค้างอยู่กับที่
เขาไม่คาดคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะมีความโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้
แม้เขายินยอมและเต็มใจที่จะไป แต่อันธพาลเหล่านี้ก็ยังคงต้องการฆ่าทั้งเขาและน้องสาวอย่างเหี้ยมโหด
และสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นับว่าย่ำแย่กว่าตอนที่อยู่ในโรงพยาบาลมาก
ก่อนหน้านี้ ในโรงพยาบาลมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยดูแลความสงบเรียบร้อยโดยเฉพาะ
แต่ตอนนี้ คนที่อยู่รอบ ๆ ล้วนแล้วแต่เป็นชาวบ้านธรรมดาเหมือนกับเขา
ในชุมชนแออัดแห่งนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก นับประสาอะไรกับการยุ่งเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นในสถานการณ์แบบนี้
ดังนั้น เขาเองก็คงต้องพบจุดจบที่ไม่สวยงามนัก แต่ตอนนี้เขากลับทำให้น้องสาวและหมอหานเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้ไปด้วย
เขาอยากจะเก็บมีดปังตอที่ติดอยู่กับไม้เบสบอล ที่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่ขึ้นมา
ขณะที่เขากำลังจะก้มตัวลง อาวุธที่ตกอยู่บนพื้นก็ถูกเท้าของใครบางคนเตะไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
เมื่อเจียงหวู่เงยหน้าขึ้น ก็พบกับชายหัวโล้นที่กำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่
แม้ว่าจะเป็นการหัวเราะ แต่ใบหน้าของชายหัวโล้นกลับเต็มไปด้วยควาดุร้าย
“ยังคิดจะหยิบมีดห่วย ๆ ของแกอยู่เหรอ?”
“วางใจได้ หากว่าแกไม่ให้ความร่วมมือหลังจากพวกเราพากลับไปละก็”
“ถึงเวลานั้น เราจะเช่าเรือเพื่อพาแกกับน้องสาวไปที่แม่น้ำ จากนั้นก็จะแล่เนื้อพวกแกเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้ปลากินเป็นอาหาร
