บทที่ 241 ข้อเสนอ
สิ้นคำพูด ชายหัวโล้นก็หันหลังวิ่งไปทางอื่นทันที
เหล่าอันธพาลที่เหลือต่างพากันมองหน้า เมื่อเห็นว่าแม้แต่หัวหน้ายังเผ่นหนี จึงยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพากันวิ่งตามออกไป
เหล่าอันธพาลตัวเล็กต่างร้องตะโกนพลางวิ่งกันอลหม่าน
“หัวหน้า พวกเราจะหนีกันแบบนี้เหรอ?”
อย่างไรก็ตามเหล่าอันธพาลก็เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน
แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังอยากพยายามรักษาหน้าเอาไว้บ้าง
หากจะพูดกันตามจริงแล้ว วันนี้ถือเป็นวันที่พวกเขาต้องหนีกันอย่างอับอายที่สุดแล้ว
ไม่เพียงแต่จะไม่มีการปะทะใด ๆ เกิดขึ้น แม้แต่ตอนที่กำลังจะวิ่งหนี ก็ยังไม่ทันได้เอ่ยวาจาข่มขู่ใดด้วยซ้ำ
ชายหัวโล้นที่กำลังอัดอั้นตันใจ รีบฟาดฝ่ามือลงไปบนท้ายทอยของลูกน้องเสียงดังเพียะ
“แกมันโง่สิ้นดี!”
“เห็นตัวหนังสือบนเสื้อของพวกมันรึเปล่า?”
“บริษัทหาน เทคโนโลยี พวกมันคือพนักงานของบริษัทหาน เทคโนโลยีทั้งนั้น!”
“ลองใช้สมองอันน้อยนิดคิดดูซิ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีพนักงานของบริษัทหาน เทคโนโลยีมาที่นี่มากมายขนาดนี้”
ลูกน้องที่เมื่อครู่ยังรู้สึกน้อยใจที่โดนฟาดท้ายทอย เมื่อได้ฟังคำพูดของชายหัวโล้นก็พากันหยุดนิ่งและเริ่มคิดตาม
“บริษัทหาน เทคโนโลยี หมอหาน…”
“หัวหน้า… หัวหน้าหมายความว่า หมอหานอาจจะมีความสัมพันธ์กับ หาน เทคโนโลยีอย่างนั้นเหรอ!”
ตอนนี้เหล่าอันธพาลวิ่งออกจากชุมชนชานเมืองแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังมองไปทางด้านหลังอยู่เรื่อย ๆ
ดู
