บทที่ 242 กลับเข้ามาในชุมชน
เจียงหวู่ที่ได้ฟังจบก็ชะงักไปเล็กน้อย
สำหรับเขาแล้ว หานชิงอวี่แทบจะเป็นเหมือนกับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้เลยก็ว่าได้
แถมการช่วยเหลือในนี้ยังมีมากกว่าหนึ่งครั้งเสียด้วย
ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หากไม่มีหานชิงอวี่อยู่ ก็ไม่รู้ว่าเขาและน้องสาวจะถูกอันธพาลเหล่านี้ทำร้ายอย่างไรบ้าง
ดังนั้น ไม่ว่าหานชิงอวี่จะพูดอะไร เขาก็จะตั้งใจฟัง
หลังจากนั้นเขาก็ใช้สายตามองไปยังแพทย์หนุ่มอย่างจริงจัง ก่อนจะเปล่งคำพูดออกมา
“คุณหมอหาน คุณเหมือนกับผู้ให้ชีวิตใหม่แก่พี่น้องอย่างพวกเราเลย”
“พูดอีกอย่างก็คือ ชีวิตของเราสองคนล้วนขึ้นอยู่กับคุณ”
“แม้ว่าคุณจะเอาชีวิตไป พวกเราสองพี่น้องก็ไม่มีคัดค้านอะไร”
“ไม่ว่าคุณจะพูดว่าอะไร ผมยินดีรับฟัง”
เขาพูดในขณะที่กำลังคุกเข่าลงตรงหน้าหานชิงอวี่
ในความคิดของเขา หานชิงอวี่คงกำลังจะขอร้องอะไรบางอย่าง
แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกต่อต้านต่อการกระทำของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย แถมยังรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติ เนื่องจากในสองสามวันที่ผ่านมา หานชิงอวี่ช่วยชีวิตเขาและน้องสาวเอาไว้ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าแพทย์หนุ่มจะขอร้องอะไรออกมาก็ไม่ใช่เรื่องที่เกินเลย
หากไม่มีหานชิงอวี่ ตอนนี้เขาและน้องสาวคงจะทนทุกข์ทรมานอยู่ในนรกไปแล้ว
แต่หานชิงอวี่กลับรีบคว้าตัวเจียงหวู่ขึ้นมา หลังจากนั้นก็ยิ้มอย่างจริงใจ แล้วพูดกับเขาว่า
“ไม่ต้องกังวลนะคุณเจียง ผมจะพูดเรื่องที่พักของพวกคุณ”
