บทที่ 243 โรงแรม
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดรถก็จอดนิ่งอยู่หน้าตึก
“แกแน่ใจนะว่ามีคนอยู่ที่นี่?”
เฝิงเว๋ยเอ่ยถามชายหัวโล้น พร้อมกับขมวดคิ้วเมื่อมองไปยังตึกตรงหน้า
บริเวณชั้นล่างของตึกแห่งนี้เงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ไม่เพียงแต่จะไร้เงาชายสวมชุดทำงานสีเทาตามที่กล่าวอ้าง แต่แม้กระทั่งรถมินิบัสที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“แน่ใจครับ!”
ชายหัวโล้นบ่นพึมพำในใจ ขณะที่มองเฝิงเว๋ยด้วยสายตาหวาดระแวง
ตอนนี้เขากลัวเป็นที่สุดว่าเฝิงเว๋ยจะตบหัวล้านเลี่ยนของตนเองอีกครั้ง
“ลงรถ!”
เฝิงเว๋ยกล่าวพร้อมก้าวลงจากรถอย่างฉุนเฉียว แล้วเดินตรงไปยังห้องเช่า
ชายหัวโล้นรีบพาลูกสมุนอีกสองคนตามหลังไปติด ๆ โดยที่ในใจของเขามีลางสังหรณ์ไม่ดีแฝงอยู่
แม้จะเป็นการย้ายบ้าน ก็ไม่น่าจะเก็บข้าวของได้เร็วขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?
แต่เมื่อเขาพาเฝิงเว๋ยมาถึงชั้นบนด้วยความกระวนกระวายใจ ก็เหลือบไปเห็นชายชราคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดห้องที่ว่างเปล่า เขาก็ถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออก
ขณะนี้เฝิงเว๋ยกลั้นใจไม่ไหวแล้ว เขาเหลือบมองชายหัวโล้นที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
“นี่คือคนที่แกตามหางั้นเหรอ?”
ชายหัวโล้นรู้ได้ทันทีเลยว่าเฝิงเว๋ยกำลังจะโกรธแล้ว
เขาจึงรีบยกมือขึ้นพร้อมกับหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะพูดกับผู้เป็นนาย
“แหะ ๆ คุณเฝิง”
“รอสักครู่ เดี๋ยวผมจะรีบเข้าไปถามให้”
พูดจบเขาก็รีบก้าวฉับ ๆ เข้าไปในห้องที่มีประ
