เหมือนจะยังตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่
เมื่อเห็นว่าไม่มีคนไล่ตาม ชายหัวโล้นจึงหยุดเดิน และเหล่าอันธพาลทั้งหมดก็หยุดลงเช่นกัน
พวกเขาใช้มือค้ำเข่า แล้วหายใจหอบ
“แต่ว่าหัวหน้า เราวิ่งหนีทำไมล่ะ?”
“คนกลุ่มนั้นดูเหมือนจะเป็นแค่คนซื่อ ๆ ที่ทำงานในโรงงาน ด้วยฝีมือของเรา เราน่าจะสู้พวกเขาได้สบาย ๆ ไม่ใช่เหรอ?”
หลังจากฟังคำพูดของลูกน้อง ชายหัวโล้นจึงตบหัวเขาอีกครั้ง
“ไอ้โง่เอ๊ย อยากให้ฉันตายใช่ไหม!”
“โรงงานของหาน เทคโนโลยี จะเหมือนโรงงานที่พวกแกเคยทำงานอยู่ได้ไง!”
“ฉันเคยได้ยินมาว่าสวัสดิการดีเป็นพิเศษ แต่ก็มีกฎที่เคร่งครัดมากเช่นกัน”
“สิ่งสำคัญที่สุดคือ คนที่จะได้เข้าทำงานส่วนใหญ่ มักจะเป็นทหารผ่านศึกทั้งนั้น”
“หาน เทคโนโลยีให้สิทธิพิเศษกับทหารผ่านศึก ดังนั้น คนที่รับสมัครเข้ามาจึงเป็นคนเก่ง พวกแกจะสู้ได้เหรอวะไอ้หนู”
ชายหัวโล้นพูดพลางถ่มน้ำลายไปทางด้านข้าง
ตั้งแต่ตอนที่กลุ่มชายชุดเทามาถึง เขาก็รู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล
จนนึกถึงข่าวลือข้อนี้ขึ้นมาได้ ขนอ่อนทั่วทั้งร่างกายก็ลุกชูชันขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าหานชิงอวี่เป็นเพียงแมงดาที่คอยแต่จะพึ่งพาลั่วจือซินเท่านั้น
แต่จากสถานการณ์ในปัจจุบัน หานชิงอวี่ดูจะมีอำนาจในเมืองจินมากกว่าลั่วจือซินเยอะเลย!
ตอนนี้ก็ทำได้แค่ยอมรับความซวย
หลังหยุดพักไปได้สองสามนาที เสียงของชายหัวโล้นดังก้องอย่างโหดเหี้ยม
“ไป!”
“รีบกลับไปรายงาน!”
…
อีกด้านหนึ่ง
