เหมือนกันไม่อย่างนั้น ในอนาคตเมืองไท่กู่แห่งนี้จะยังสามารถตั้งกฎระเบียบต่าง ๆ ได้อีกเหรอ?ฉินเฉาหันหน้ากลับไป และพบว่ากุนซือกับมู่หว่านชิวได้หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้วดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะวางแผนการเอาไว้แล้ว จึงได้ใช้วิธีนี้มารั้งเขาเอาไว้ที่นี่หากฆ่าสองคนนั้นไม่ได้ มันจะต้องเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ของเขาเป็นแน่แต่ความรู้สึกที่มีมากกว่านั้น คือความรู้สึกผิดและกังวลใจเขาจะต้องพัฒนาจี้หยกภูตผีหลัวซาของเขาให้ดีขึ้น จะได้ไม่มีใครมาแตะต้องผู้หญิงของเขาได้อีกส่วนคราวนี้ทำได้แค่ปล่อยมันไปเท่านั้น“ขอโทษด้วย ฉันเป็นฝ่ายหุนหันพลันแล่นเอง”ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นฝ่ายทำลายทรัพย์สินของผู้อื่นจริง ๆ “โรงน˺าชาแห่งนี้ราคาเท่าไหร่ล่ะ? ฉันจะเป็นฝ่ายจ่ายค่าชดเชยเอง”เขามีอาร์ติแฟคอยู่มากมายนับไม่ถ้วน และทุกสิ่งก็ล้วนเป็นของมีค่าทั้งสิ้น มันจึงไม่เป็นปัญหาหากจะชดใช้ให้กับโรงน˺าชาแห่งนี้อีกทั้งนิกายหลัวซาก็ไม่ได้เป็นศัตรูกับเมืองไท่กู่ เขาจึงไม่จำเป็นที่จะต้องวางตัวเป็นศัตรูกับอีกฝ่าย“หึ ๆ …..”ในขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะก็ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆเมื่อฉินเฉาหันหน้าไปมองก็พบกับชายผู้สวมใส่อาภรณ์สีขาว ปักดิ้นลายมังกรทองเก้าตัว ซึ่งกำลังเหยียบอยู่บนเมฆมงคลที่กำลังลอยมาทางนี้“ท่านเจ้าเมือง!”“เป็นท่านเจ้าเมืองจริงด้วย!”เหล่าผู้พิทักษ์ต่างคุกเข่าลงอย่างรวดเร็วเมื่อได้เห็นชายคนนี้เจ้าเมืองแห่งเมืองไท่กู่จ้าวเหวินเยว่
