ฉินเฉาเลิกคิ้ว และยังคงยืนนิ่งงัน“ประมุขฉินงั้นหรือ? ข้าได้ยินกิตติศัพท์มานานแล้ว ข้าคือเจ้าเมืองไท่กู่ จ้าวเหวินเยว่”ชายวัยกลางคนก้าวลงมาจากเมฆมงคล ลงมาเหยียบอยู่บนหลังคาที่อยู่ใกล้ ๆ พลางจ้องมองฉินเฉาที่อยู่ไกลห่างออกไป“ฉันก็ได้ยินกิตติศัพท์ของเจ้าเมืองมานานเช่นกัน”ฉินเฉากอดซูเฟยเอาไว้ จึงไม่สะดวกที่จะคำนับให้อีกฝ่าย เขาเอ่ยถามออกไปเพียงแค่ว่า “โรงน˺าชานั้นมีราคาเท่าไหร่ เจ้าเมืองจ้าวกล่าวมาเถิด”“หึ ๆ …..”จ้าวเหวินเยว่หัวเราะออกมาอีกครั้ง ฉินเฉาที่ได้ยินเช่นนั้น กลับคิดว่ามันฟังดูมืดมนอย่างมาก“โรงน˺าชาที่ว่านี้ก่อตั้งมาเป็นพันปี หากจะกล่าวถึงคุณค่าของมันคงจะไม่อาจประเมินค่าได้จริง ๆ ถึงอย่างไรโรงน˺าชานี้ก็อยู่มาตั้งแต่ก่อนที่เจ้ากับข้าจะเกิดเสียอีก”จ้าวเหวินเยว่รู้สึกไม่สบอารมณ์เขาเป็นถึงเจ้าเมืองแห่งเมืองไท่กู่ เมื่อคนของแปดสำนักใหญ่มาที่นี่คนเหล่านั้นก็ยังต้องไว้หน้าให้กับเขาแต่ประมุขนิกายหลัวซาผู้นี้กลับก่อปัญหาขึ้นมา โดยที่ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อยทั้ง ๆ ที่เห็นว่าเขามา แต่กลับไม่คิดที่จะคำนับสักนิดดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาจริง ๆเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาเพิ่งจะทำลายโซ่ตรวนระดับของขั้นกายทองคำชั้นที่เก้า และได้เข้าสู่ขั้นประกายแสงเป็นที่เรียบร้อยแล้วหากไม่สั่งสอนเด็กคนนี้ให้ดี อีกฝ่ายก็คงจะไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต˹า“แต่สิ่งที่มีคุณค่าจริง ๆ นั้นไม่ใช่โรงน˺าชา”เข
