กถึงภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต จึงได้เดินทางออกมาตามหาผู้ที่มีชะตากรรมร่วมกัน อาตมาเห็นประสกดูโดดเด่นยิ่งนัก จึงอยากจะไต่ถามว่าประสกเต็มใจที่จะมาร่วมชะตากรรมกับอาตมาหรือเปล่า?”“ทำไมถึงต้องเป็นคนที่มีชะตากรรมร่วมกันล่ะ?”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมาเบา ๆ“หากเป็นคนที่มีชะตากรรมร่วมกัน อาตมาก็จะนำอาร์ติแฟคที่อาตมาได้ใช้เวลาเก็บรวบรวมมานานหลายปีมามอบให้กับประสกยังไงล่ะ ประสกคิดว่ายังไง?”“โอ้?”ฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้น “มันคืออาร์ติแฟคอะไรเหรอ?”ในเมืองไท่กู่แห่งนี้ คำพูดของอีกฝ่ายก็มีกลิ่นอายแบบโบราณอยู่ด้วยเช่นกัน“ประสกอย่าได้ตื่นตระหนกไปล่ะ สมบัติของอาตมาก็คือ ฝ่ามือพระโพธิสัตว์ หนึ่งในห้าของสมบัติแห่งธาตุทั้งห้ายังไงล่ะ!”“ฝ่ามือพระโพธิสัตว์!”ฉินเฉาเบิกตากว้าง “ไม่ใช่ว่าอาร์ติแฟคชิ้นนั้นอยู่ในมือของฉินเฉาประมุขนิกายหลัวซาหรอกเหรอ?”ทันทีที่ชายชราได้ฟังเช่นนั้นร่างกายก็พลันสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง แต่เขาก็ยังสามารถพูดออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง“ประสกไม่รู้อะไรเสียแล้ว ถึงแม้ว่าฉินเฉา ประมุขนิกายหลัวซาจะเคยแย่งชิงสมบัติชิ้นนี้ไปได้ แต่นิกายหลัวซาเล็ก ๆ จะมาเทียบกับเขาซูซานของพวกเราได้ยังไง? เพราะฉะนั้นอาตมาจึงได้สมบัติชิ้นนี้มาครอบครองยังไงล่ะ ถ้าหากประสกเต็มใจที่จะเป็นผู้ที่มีชะตาต้องกันอาตมาก็จะมอบสมบัติชิ้นนี้ให้กับประสก ว่ายังไง?”หลังจากที่กล่าวเช่นนี้ เขาก็หยิบฝ่ามือทองคำออกมาจากสาบเสื้อของตัวเ
