องมันมีกลิ่นอายของพลังพุทธะอยู่จริง ๆแต่ฉินเฉาซึ่งเป็นสุดยอดปรมาจารย์ขั้นเนื้อเซียน สามารถมองมันออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งของชิ้นนี้เป็นเพียงขยะเท่านั้นอีกฝ่ายได้ใช้กลิ่นอายของพลังพุทธะอันแข็งแกร่งมาหลอกลวงคนอื่น ๆนักพรตชราคนนี้เป็นนักต้มตุ๋นส่วนเรื่องที่ว่าเขาเป็นผู้อาวุโสศาลากระบี่ หรือเป็นคนของเขาซูซานนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นข้ออ้างของนักพรตชราผู้นี้“นี่คือสมบัติระดับปฐพีงั้นเหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ฝ่ามือพระโพธิสัตว์เป็นอาร์ติแฟคที่ใช้ในการป้องกัน นอกจากนี้เขาก็ยังมีธงวิญญาณธาตุทอง ซึ่งใช้ป้องกันได้ดีเช่นกัน แต่ทว่าเขาได้สังหารวิญญาณที่อยู่ภายในธงไปแล้ว หากต้องการที่จะใช้งานเขาจะต้องหล่อหลอมมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังและถ่ายทอดเข้าไปในธงอีกครั้ง จึงจะสามารถใช้งานได้“แน่นอน!”นักพรตชราลูบเคราของตัวเอง พลางกล่าวว่า “อาตมาเห็นว่าประสกเป็นผู้ที่มีชะตาต้องกัน จึงต้องการที่จะมอบมันให้กับประสกประสกว่ายังไงล่ะ?”“จะไม่เอาเงินงั้นเหรอ?”“แน่นอนว่าอาตมาไม่เอาเงินหรอก หากให้เงินแล้วจะเรียกว่าให้ได้ยังไง?”นักพรตชรากลอกตา ก่อนที่จะรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นอาวุธป้องกันตัวของอาตมา หากยกให้ประสกไปอาตมาก็จะไร้อาวุธป้องกันตัว ในเมื่อพวกเราเป็นผู้ที่มีชะตากรรมร่วมกันแล้ว เช่นนั้นประสกก็อาจจะต้องแลกเปลี่ยนอาร์ติแฟคของประสกกับอาตมา”นักต้มตุ๋นคนนี้โผล่หางออกมาแล้ว“ขอโทษที
