แต่ว่าฉันไม่สนใจ”ฉินเฉาเบ้ปาก“ประสก อย่าเพิ่งไปสิ!”เมื่อนักพรตชราเห็นว่าฉินเฉากำลังจะเดินจากไป เขาก็รีบหยุดอีกฝ่ายเอาไว้ “นี่คือฝ่ามือพระโพธิสัตว์เชียวนะ ประสกไม่สนใจมันเลยเหรอ?”ฉินเฉาหันหลังกลับไปจ้องมองนักพรตชราที่เริ่มทุกข์ใจ แล้วกล่าวออกมาด้วยความโกรธเคือง “ฉันมีอาร์ติแฟคอยู่แค่ชิ้นเดียว นายยังคิดที่จะมาแลกไปอีกเหรอ?”“จะเป็นอะไรล่ะ? ประสกคือคนที่มีวาสนาร่วมกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่อาวุธขยะ อาตมาก็ยินดีที่จะแลกมันกับหนึ่งในสุดยอดสมบัติทั้งห้าธาตุ!”“ดี ถ้าอย่างนั้นก็คอยดูให้ดี ๆ ล่ะ”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่ฝ่ามือข้างขวาจะเปล่งแสงออกมาทันใดนั้นฝ่ามือทองคำขนาดมหึมาก็ลอยออกมากระแทกเข้ากับใบหน้าของนักพรตชราทันทีคำพูดที่กำลังจะกล่าวออกมาของเขาได้กระเด็นหายไปในอากาศดวงตาเล็ก ๆ คู่นั้นเกือบจะถลนออกมาผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ไม่เห็นว่าฉินเฉานำสิ่งใดออกมา พวกเขาเห็นเพียงแค่พระพุทธรูปสีทองอร่ามขนาดมหึมาเท่านั้น“เชี่ย นั่นมันอาร์ติแฟคอะไรน่ะ!”“มีพลังพุทธะที่แข็งแกร่งจริง ๆ”“มันจะต้องไม่ใช่ของคุณภาพต˹าแน่”ผู้คนมากมายต่างพากันอุทานออกมาใบหน้าของนักพรตชราขึ้นสีแดงสลับเขียว และในที่สุดก็กลายเป็นซีดเซียว“ประ ประสก อาตมาขอตัวก่อนนะ……”เขาชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วย่ามันเถอะ เขาจะต้องเป็นคนดวงซวยขนาดไหน อุตส่าห์เอาของปลอมกระจอก ๆ ไปแลกเปลี่ยนกับอาร์ติแฟคของคนอื่นแต่ผลสุดท้าย หลี่กุ่ยกลับต้องมาเจอกับหลี่ขุย คนคนนั้นกลับ
