กว่า เธออาจจะเห็นแก่หน้าของนาย แล้วมอบสมบัติมาให้ฉันไงเล่า?”“ฮี่ ๆ … ข้าก็แค่พูดปลอบใจเจ้าเท่านั้น…..”หลัวเต๋อหัวเราะออกมา “แต่ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเชื่อข้าจริง ๆ …..เจ้ามันไร้เดียงสาเกินไปแล้ว…..”“บัดซบ!”ถึงจะนึกเสียใจแต่มันก็สายเกินไปแล้ว เพราะตอนนี้ลมหนาวได้ปรากฏตรงหน้าของเขาเขาขยับไปทางซ้ายสองก้าวทันทีโครม!ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังหักโค่นลงตรงกลางต้นอย่างกะทันหัน“หลบได้อีกแล้วเหรอ?”หลัวหรูเมิ่งแลบลิ้นเลียกรงเล็บของตัวเอง “เจ้าหนู ใช้ได้ทีเดียวไม่ได้เจอกันมาหลายวัน ฝีมือของเจ้าพัฒนาขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้เจ้าอยู่เขตระดับไหนแล้วล่ะ?”“ถ้าเธอลองดู เธอก็จะรู้เอง”ฉินเฉากล่าวออกมา ดวงตาของเขาพลันเปล่งแสงวาบเนื้อเซียนขั้นสมบูรณ์ถึงแม้ว่าตอนนี้ระดับพลังของหลัวหรูเมิ่งจะเป็นครึ่งเซียน แต่เธอก็ได้ครอบครองพลังของมนุษย์มาเท่านั้นหากเป็นพลังเซียน มันก็ยากที่เขาจะจัดการกับเธอได้แต่ในเมื่อเธอมีเพียงพลังมนุษย์แบบนี้ หึ ๆ เขาก็สามารถรังแกเธอได้แล้ว“ยังคิดเรื่องของของข้าอีกเหรอ? งั้นอย่ามาหาว่าข้าไม่สุภาพก็แล้วกัน!”หลัวหรูเมิ่งกล่าวออกมา พลางยกมือขวาขึ้น เตรียมตัวที่จะเผด็จศึกฉินเฉาในคราวเดียวแต่ทว่าฉินเฉาก็ยกมือขึ้นมาเช่นเดียวกันผลุบ!จู่ ๆ ร่างของหลัวหรูเมิ่งก็หายไปจากที่เดิม ก่อนที่จะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้าฉินเฉาแต่ฉินเฉายกมือขึ้นคว้ากรงเล็บของเธอด้วยมือเดียว“เป็นไปได้ยังไง!”หลัวหรูเมิ่งเบิกตากว
