คนมักจะชวนเธอไปเล่นด้วยทุก ๆ วันแต่จิตใจของเธอนั้นโตเกินกว่าอายุไปแล้ว เธอจึงไปเล่นกับเด็กคนอื่น ๆ ไม่ได้เขาไม่รู้ว่าซูเฟยตอนเด็ก ๆ จะน่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหนฉินเฉายืนขึ้น ก่อนที่จะโทรศัพท์หาซูเฟยอีกครั้งเขาโทรไป แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับสายหรือจะเป็นเพราะว่าเธอกำลังงานยุ่ง?ที่จริงแล้วมันก็เป็นไปได้ ถ้าหากซูเฟยยุ่งขึ้นมา เธอก็จะลืมทุกสิ่งทุกอย่างแต่มันจะนานเกินไปแล้ว ตอนนี้เธอควรกำลังดื่มน˺าชายามบ่ายอยู่เขาอยากไปดูหนังช่วงบ่ายกับเธอ แต่ก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อนซูเฟย ถ้าหากเธอยังไม่มา คุณลุงคนนี้จะตามไปจับตัวเธอถึงในโรงเรียนแล้วนะในขณะที่ฉินเฉากำลังคิดอยู่นั้น ร่างที่คุ้นตาก็เดินเข้ามารูปร่างเพรียวบางที่สวมใส่เครื่องแบบสีเทา และหน้าตาอันงดงามประณีตที่ดูเย็นชาแบบนั้น หากไม่ใช่ซูเฟยแล้วจะเป็นใครได้“บอสซู ในที่สุดก็มาถึงสักที”ฉินเฉาเช็ดเหงื่อแล้วกล่าวออกมา “คนอื่นเขาคิดว่าฉันเป็นขอทานไปแล้ว”ซูเฟยเดินเข้ามาหาฉินเฉาอย่างช้า ๆ บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มอยู่เลยแม้แต่น้อยแต่ในขณะที่ฉินเฉากำลังจะเดินเข้าไปหาเธอ เขาก็พลันขมวดคิ้วแล้วก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว“เธอไม่ใช่ซูเฟย เธอเป็นใคร?”ฉินเฉาเอ่ยถามขึ้นมาสีหน้าจริงจังนี่ไม่ใช่กลิ่นอายและลมหายใจของซูเฟยเธอเป็นใครกันแน่?“หึ ๆ ฉันคือซูเฟยยังไงล่ะ…..”หญิงสาวคนนั้นกล่าวออกมาเบา ๆ“ไม่ใช่ กลิ่นอายของเธอมันไม่ใช่แบบนี้”ฉินเฉาเป็นคนที่รู้ดีที่สุดเรื่องกลิ่นอายของซูเฟย
