แค่นี้ได้อย่างไร
เขาจึงรีบทำหน้าเศร้า แล้วก็พูดกับแพทย์หนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
“หมอหาน พวกเราก็ไม่มีทางเลือก”
“งานของเรา นายจ้างเป็นคนสั่ง ถ้าเราไม่ทำตามคำสั่งของนายจ้าง…”
“คนที่เดือดร้อน ก็คงจะเป็นพวกเราเอง!”
หานชิงอวี่หัวเราะอย่างเย้ยหยัน แล้วมองไปยังชายหัวโล้น ชายหนุ่มรู้ดีว่า คำพูดนี้เป็นเพียงข้ออ้างของอีกฝ่ายเท่านั้น
หากสถานการณ์เป็นแบบนั้นจริง คราวก่อนพวกเขาก็คงจะไม่รับปากว่าจะไม่กลับมาก่อกวนพี่น้องตระกูลเจียงอีก
คราวก่อนยังรับปากกันดี ๆ อยู่เลย
หันกลับมาอีกทีก็กลับมาใช้วิธีเดิมอีกแล้ว
เห็นได้ชัดว่าจุดประสงค์ตั้งแต่ต้นจนจบของพวกเขานั้น ก็คือหลอกลวงให้ตายใจชั่วคราว แล้วจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้ลุล่วงโดยที่ไม่ให้หานชิงอวี่รู้ตัว
ประการแรก พวกเขาคิดว่าหานชิงอวี่คงไม่ใส่ใจเรื่องของพี่น้องตระกูลเจียงมากนัก
หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล พวกเขาก็คงไม่มีโอกาสติดต่อกันอีกแล้ว
ประการที่สอง พวกเขาคิดว่าอย่างไรหานชิงอวี่ก็คงไม่มีทางรู้
เพียงแค่พวกเขาทําเรื่องต่าง ๆ ให้เสร็จสิ้น ต่อให้หานชิงอวี่มารู้ในภายหลัง แต่ก็ไม่น่าจะเข้ามาแทรกแซงได้อีกแล้ว
ดังนั้น หานชิงอวี่จึงมองชายหัวโล้นที่อยู่ตรงหน้าพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พวกคุณกลัวเจ้านาย แต่ไม่กลัวฉันอย่างนั้นสินะ?”
เขาไม่ได้โต้เถียงกับเหล่าอันธพาลที่ไม่รู้จักเหตุผลมากนัก เพียงแค่ทวนคำพูดของพวกเขา
แต่ในทางกลับกัน แม้ว่าเขาจะใช้ตรรกะที่ไร้เหตุผลเช่นเดียวก
