“พวกเธอพูดถึงฉินเฉาเหรอ?”เฉิงอิงกล่าวออกไปเบา ๆ “เขาออกไปตอนที่ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ”“ออกไปแล้วเหรอ?”ชางลั่วรู้สึกแปลกใจขึ้นมา “แต่ฉันยังไม่เห็นว่าพี่ฉินเฉาจะออกมาเลยนะ….. เขาไปหลบอยู่ที่ไหนหรือเปล่า?”เธอกล่าวออกมา ก่อนที่จะหันไปมองรอบห้องรับรองทั้งใต้โต๊ะ หรือแม้กระทั่งใต้โซฟาก็ยังไม่เว้น“เฮ้ จะไปซ่อนตัวที่นี่ได้ยังไงกันล่ะ? เขาออกไปสักพักหนึ่งแล้ว แต่เธอไม่เห็นเองต่างหาก”เฉิงอิงยังคงตอบกลับไปด้วยท่าทีสงบนิ่งสาวน้อยคนนี้สร้างปัญหาขึ้นมาได้เก่งจริง ๆ“เอ๋! เกิดอะไรขึ้นกับโต๊ะตัวนี้น่ะ?”ชางลั่วกวาดสายตาไปมา ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นรอยแตกบนโต๊ะนี่มันโต๊ะไม้เนื้อแข็งนะ เกิดอะไรขึ้น?ถูกฟ้าผ่าหรือยังไงกัน?“เมื่อกี้นี้ฉันกับฉินเฉาประลองฝีมือกันน่ะ มันก็เลยเป็นแบบนี้”เฉิงอิงกล่าว พลางชี้ไปยังมีดสั้นที่ผูกติดอยู่กับน่องขาของเธอชางลั่วและหลี่นาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวทันทีผู้หญิงคนนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว สมกับเป็นทหารหญิงจริง ๆ“เอาล่ะ ชางลั่วเลิกสร้างปัญหาได้แล้ว”หลี่นาดึงชางลั่วแล้วกล่าวออกมา “พี่ฉินเฉาจะมาซ่อนตัวอยู่ในนี้ได้ยังไง? พวกเราออกไปหาข้างนอกกันเถอะ อย่าไปรบกวนพี่เฉิงที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย”“อืม แปลกจริง ๆ …..”ชางลั่วส่ายหน้า ก่อนที่จะหันหลังและออกไปจากห้องพร้อมกับหลี่นาและทันทีที่เดินออกไป พวกเธอก็เห็นฉินเฉากำลังเดินเข้ามาจากหน้าร้านเบเกอรี่“โย่ นานาน้อย เธอกลับมาแล้วเหรอ?”ฉินเฉาเอ
