ปในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ทิวทัศน์รอบ ๆ ก็พลันดูงดงามตาขึ้นมาหลาย ๆ คนที่เข้ามาซื้อขนมปังอดไม่ได้ที่จะจ้องมองสาวสวยคนนี้“ดูสิ เธอกำลังจะกลายเป็นผู้หญิงขี้บ่นไปแล้ว”ชางลั่วผลักหลี่นาที่ยังคงเงียบไป “พวกเขาไปแล้วเหรอ?”“อืม”หลี่นารู้สึกตัวขึ้นมา“ดูท่าทางฝืนใจของเธอเข้าสิ เธอไม่ไปกับเขาด้วยซะเลยล่ะ?”ชางลั่วกล่าวออกมาแต่เธอไม่รู้สึกตัว ว่าในคำพูดของเธอมีความอิจฉาที่แฝงอยู่ในนั้น“หยะ อย่าพูดอะไรไร้สาระสิ”หลี่นาไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้ เธอกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก˹า“ถ้าฉันไปด้วย ฉันก็ทำได้แค่เป็นภาระให้พี่ฉินเฉาเท่านั้นแหละ อย่างฉันจะไปทำอะไรได้? สู้รอให้พี่ฉินเฉากลับมาที่นี่อย่างสบายใจจะดีกว่า”“โอ้ เธอคิดถึงเขาขนาดนั้นเชียวเหรอ?”ชางลั่วส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ฉันไม่เห็นจะมีความรู้สึกแบบนั้นบ้างเลย”“นั่นเป็นเพราะว่าเธอไม่มีผู้ชายที่ชอบน่ะสิ”หลี่นาหันหน้ามากล่าวกับเพื่อนสนิทของเธอทีละคำ “ถ้าหากเธอมีผู้ชายที่ชอบเมื่อไหร่ เธอก็จะเข้าใจความรู้สึกของการคิดถึงใครสักคนเอง”“โอ้…..”ชางลั่วเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ลองบอกมาสิ ว่าการคิดถึงใครสักคนมันเป็นยังไง?”“ถ้าหากไม่ได้เจอหน้าเขาก็จะรู้สึกกระวนกระวาย ตอนนอนหลับก็ยังคิดถึงใบหน้าของเขา คำพูดของเขาจะวนเวียนเข้ามาในหู…..”หลี่นาหวนคิดถึงเรื่องนี้ แล้วกล่าวต่อไปว่า “เธอจะอยากกินข้าวกับเขา อยากไปซื้อของด้วยกัน ตื่นนอนพร้อม ๆ กัน ทำท
