เท้าที่สวมรองเท้าบูตคู่เล็กของเธอเอาไว้“ฉันถึงได้บอกไงล่ะ ว่าเธอมันซื่อบื้อ”ฉินเฉาส่ายหน้า แล้วคว้าเท้าของชางลั่วมาวางไว้บนตักของเขาชางลั่วอุทานออกมา แต่ฉินเฉาถอดรองเท้าบูตหนังและถุงเท้าของเธอออก เผยเท้าเล็ก ๆ และบอบบางของเธอให้ปรากฏสู่สายตาแม่เจ้า เท้าของเธอช่างสวยจริง ๆ โชคดีที่ฉินเฉาไม่ได้มีนิสัยหลงใหลเท้าถ้าหากเขาหลงใหลเท้าล่ะก็ เขาคงจะก้มลงไปจูบมันอย่างอดไม่ได้ไปแล้ว“พะ พี่ฉินเฉาจะทำอะไรน่ะ…..”เมื่อเท้าของชางลั่วถูกฉินเฉาจับเอาไว้ เธอก็กลายเป็นกระต่ายน้อยที่กำลังหวาดกลัว เธอตัวสั่นและพยายามดึงเท้ากลับมาอยู่หลายครั้งและแล้วก็ล้มเลิกความพยายามนั้นไป“ดูสิ มันบวมหมดแล้ว”ฉินเฉามองหัวแม่เท้าของชางลั่วที่มีรอยฟกช˺าปรากฏขึ้นมา และอดไม่ได้ที่จะกล่าวตำหนิเธอ “คราวหน้าคราวหลังก็ระวังตัวเอาไว้บ้างไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ช่วยเธอทำแล้วนะ”ช่วยเธอทำที่ว่ามันหมายความว่ายังไง? ทำไมมันถึงฟังดูชั่วร้ายนักล่ะ?ชางลั่วทำท่าจะพูดอะไรออกมา แต่ทันทีที่มือของฉินเฉากดไปยังรอยช˺านั้น ความเจ็บปวดก็แล่นผ่านขึ้นมาทันที“อ๊า!”เธออดไม่ได้ที่จะร้องครวญครางออกมาทันใดนั้นเฉิงอิงก็หันมาจ้องมองเธอทันทีชางลั่วรู้สึกอับอายจนอยากตายให้ได้ เสียงของเธอมันฟังดูลามกเกินไปแล้วแต่หลังจากนั้น ความรู้สึกดีอย่างแปลกประหลาดก็แผ่กระจายจากเท้าไปทั่วเรือนร่างอย่างฉับพลันเธอรู้สึกอบอุ่นบริเวณนิ้วเท้า ก่อนที่ความเจ็บปวดจะค่อย ๆ สลายหายไป
