จริง ๆเธอแอบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดหมายเลขโทรศัพท์แต่ทันทีที่มู่หว่านชิวปรบมือเบา ๆ โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือของซูเฟยก็เกิดไฟฟ้าช็อตขึ้นมาทันที ซูเฟยรู้สึกเจ็บจนต้องปล่อยให้โทรศัพท์ร่วงอยู่ตรงนั้น“อย่าได้เล่นลูกไม้ใด ๆ ต่อหน้าข้า วางใจเถอะ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าแต่จะพาเจ้าไปยังสถานที่หนึ่งในฐานะแขก”เธอกล่าว ก่อนที่จะหยิบขลุ่ยหยกออกมาจากหน้าอกซูเฟยซึ่งเห็นท่าไม่ดี รีบหันหลังและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วแต่ทว่ามู่หว่านชิวไม่คิดที่จะไล่ตาม กลับยกขลุ่ยหยกขึ้นมาจรดริมฝีปากและเป่าออกมาเสียงขลุ่ยอันไพเราะดังขึ้นมาอย่างช้า ๆดวงตาที่สว่างสดใสของซูเฟยกลับกลายเป็นเลื่อนลอยไปในทันทีร่างกายของเธอนั้นราวกับหุ่นเชิดที่กำลังยืนนิ่งงันอยู่กับที่“ฮิ ๆ ที่จริงแล้วข้าไม่อยากจะใช้ขลุ่ยเรียกวิญญาณเลยแท้ ๆ แต่ใครใช้ให้เจ้าดื้อรั้นเช่นนั้นล่ะ?”มู่หว่านชิววางขลุ่ยหยกนั้นลง พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ก็ตามข้ามาซะเถอะ คนสวย……”
