ฉันมาหาฉินเฉาเรื่องงานน่ะ”เธอมีความจำดีมาก ขอเพียงแค่ได้พบใครสักหน เธอก็จะไม่ลืมคนคนนั้น“อ่า พี่ฉินเฉาไม่อยู่หรอกค่ะ เขาไม่ได้อยู่ในเมืองจิงโตวหลายวันแล้ว”ชางลั่วรีบกล่าวทันทีธุรกิจของร้านเบเกอรี่นั้นยุ่งมากขึ้นทุกที เดิมทีเธอทุ่มเทเพื่อที่จะได้กลายเป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้เธอได้ผันตัวมาเป็นสาวงามแห่งวงการขนมปังกับหลี่นาไปแล้วมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจนพูดไม่หมดทีเดียว“ไม่เป็นไร ฉันจะรอเขาก่อน บางทีเขาอาจจะกลับมาที่นี่ก็ได้”เฉิงอิงกล่าวออกมา“เขาจะกลับมาเหรอคะ?”ชางลั่วยังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ แต่เธอรู้ดีว่าฉินเฉามีเรื่องที่ต้องทำมากมาย บางทีเขาอาจจะตกลงอะไรกับเฉิงอิงเอาไว้ก็ได้ เธอจึงไม่ได้ซักถามอย่างละเอียด“เอ่อ… ใช่แล้ว พี่เฉิง นี่คืออะไรเหรอคะ…..”ชางลั่วชี้นิ้วไปยังผู้ชายที่กำลังคุกเข่า และร้องไห้โวยวายออกมา“โอ้ เขาคิดที่จะมาฉวยโอกาสแตะต้องตัวฉันน่ะสิ ฉันก็เลยให้บทเรียนกับเขาไป”เฉิงอิงตอบกลับไปเบา ๆ“หน็อย… สารเลวจริง ๆ กล้ามาฉวยโอกาสกับพี่เฉิงงั้นเหรอ?สมควรแล้วที่จะถูกเล่นงานกลับไปแบบนี้!”ชางลั่วเตะชายคนนั้น แล้วกล่าวออกมา“พี่เฉิง แต่เขามาร้องไห้โวยวายอยู่หน้าร้านค้าของพวกเราแบบนี้มันจะไม่เป็นอะไรเหรอคะ…..”“อืม เธอพูดถูก เดี๋ยวฉันจัดการเอง”เฉิงอิงพยักหน้า แล้วก้มตัวลงไปจับข้อมือของชายคนนั้น เขาเจ็บปวดจนต้องร้องออกมาราวกับหมูที่กำลังจะโดนเชือด“ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย”เฉิงอิงเบ้ป
