าก “เป็นผู้ชายตัวโต ๆ แท้ ๆ แต่กลับมาร้องไห้เพราะข้อมือเคล็ดเนี่ยนะ? มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอก”“นี่มันมือของฉันนะ เธอก็ลองมาเป็นเองดูสิ!”เขายังคงร้องไห้ออกมา“ข้อมือของฉันเริ่มเคล็ดมาตั้งแต่ 6 ขวบแล้ว”เฉิงอิงกล่าวออกมา ก่อนที่จะใช้จังหวะที่ชายคนนั้นตะลึงงันออกแรงบิดข้อมืออีกครั้ง กร๊อบ!ชายคนนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดราวกับหมูถูกเชือดแต่เมื่อพบว่ามันไม่รู้สึกเจ็บ เขาก็หยุดร้องไห้อย่างฉับพลัน พร้อมทั้งมองดูข้อมือของตัวเองที่กลับมาเป็นปกติดังเดิม และขยับมันไปมา“อ้าว? หะ หายแล้ว?”เฉิงอิงเห็นว่าชายคนนั้นไม่เป็นอะไรแล้ว จึงปรบมือและลุกขึ้นยืนก่อนจะกล่าวออกมา “พวกเราไปรอพี่ฉินเฉาของเธอกันเถอะ”“ค่ะ เชิญพี่เฉิงมาทางนี้”ชางลั่วพาเฉิงอิงเดินเข้าไปในร้านเบเกอรี่อย่างร่าเริง“เจ้าของร้านคนสวยอีกคนไปไหนแล้วล่ะ?”หลังจากที่เดินเข้ามาในร้านค้า เฉิงอิงก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา“พี่สาวพูดถึงนานาน้อยเหรอคะ? เธอมีเรียนวิชาของหม่าเจ๋อน่ะสิอาจารย์คนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นราชาประจำมหาวิทยาลัยด้วย เธอไม่กล้าโดดเรียนหรอก”ชางลั่วเอ่ยตอบ “ถ้าอย่างนั้นพี่เฉิงนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะต้องไปดูแลร้านแล้ว พี่เฉิงลองชิมขนมปังของร้านเรากับกาแฟดูก่อนก็ได้ ฮิๆ นั่งรอพี่ฉินเฉาไปสักพักก่อนนะคะ ฉันจะต้องไปแล้ว”เธอพาเฉิงอิงมานั่งลงบนโซฟาที่อยู่ในร้าน ก่อนที่จะชงกาแฟและหยิบขนมปังให้เธอ แล้วรีบวิ่งไปทันที“มันอร่อยขนาดนั้น
