บทที่ 237 แผนการหลบหนี
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสียงที่กำลังได้ยินตอนนี้ กับเสียงของชายหัวโล้นที่อาละวาดหน้าแผนกผู้ป่วยใน น่าจะเป็นคนเดียวกัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หานชิงอวี่จึงพยักหน้าพลางประคองเจียงหลานหยวน เดินตรงไปยังตึกที่พักอย่างช้า ๆ
และเมื่อพวกเขาเดินอ้อมไปทางด้านหลังของตึก ก็เห็นชายหัวโล้นและลูกน้องยืนรออยู่ด้านล่างของตึก พร้อมถืออาวุธอันตรายอยู่เต็มมือ
ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูแปลกประหลาด ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หันมามองด้วยความสนใจ
แต่เมื่อเห็นอาวุธในมือของกลุ่มคนเหล่านี้ ผู้คนก็รีบหันหน้าหนี เพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลงเข้า
มีทั้งมีดพับ ไม้เบสบอล รวมถึงคนที่ดูร่างกายกำยำกว่าคนอื่น ๆ ก็ยังสวมนวมเหล็ก สายตาจ้องมองมายังตึกตรงหน้าอย่างดุร้าย
พูดได้ว่าเมื่อคราวก่อนกลุ่มคนเหล่านี้ไม่ได้เตรียมตัวมา แต่การปรากฏตัวในครั้งนี้ของพวกเขา จัดว่าติดอาวุธอย่างครบมือ
หานชิงอวี่ขมวดคิ้ว
เขาจำได้แม่นยำว่ากลุ่มคนเหล่านี้เคยสัญญากับเขาไว้ ว่าจะเลิกยุ่งกับ เจียงหวู่และจะไม่ก้าวก่ายเรื่องนี้อีกต่อไป
แต่ดูจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว พวกเขาคงไม่ได้ทำตามที่พูดไว้แน่
ขณะที่หานชิงอวี่กำลังจะเดินเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เจียงหลานหยวนก็รีบดึงเขาเอาไว้
แม้เธอจะเป็นเพียงนักศึกษาและไม่มีประสบการณ์ชีวิตมากนัก แต่เธอก็ยังมองออกว่ากลุ่มคนเหล่านั้นล้วนแต่มีอาวุธอยู่ในมือ หากหมอหานเดินเข้าไป คงเกิดเรื่องไม่ดีแน่นอน
และนั่นคื
