บทที่ 236 การปิดล้อม
ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยในตัวหานชิงอวี่ เจียงหลานหยวนก็ลืมตาตื่นขึ้น
“อุ๊ย หมอหาน!”
“ฉัน ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย!”
เจียงหลานหยวนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าร่างตนเองกำลังพิงอยู่กับตัวของหานชิงอวี่ เธอจึงรีบลุกขึ้นนั่ง พร้อมด้วยสีหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อย
จากนั้นก็ทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ก่อนที่เธอจะล้มลง
เมื่อได้ยินคำอธิบายของหานชิงอวี่ เจียงหลานหยวนก็พอจะเข้าใจคร่าว ๆ เกี่ยวกับเรื่องที่เธอเป็นลมไป
“ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะหมอหาน”
“คุณช่วยฉันหลายอย่างเลย ฉันไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรแล้ว”
หานชิงอวี่ส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
หานชิงอวี่พูดออกมาจากใจจริง สำหรับเขาที่มีใจรักในการรักษาคนไข้ การได้ช่วยเหลือผู้อื่นเช่นนี้ ทำให้เขามีความสุขเป็นพิเศษ
แม้กระทั่งความรู้สึกภูมิใจที่ได้เงินทองและชื่อเสียงเป็นการตอบแทนก็ไม่อาจมาเทียบเทียมได้
“บ้านเธออยู่ไหน ฉันจะเรียกรถไปส่ง”
หานชิงอวี่พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถ
เจียงหลานหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็บอกที่อยู่ให้กับหานชิงอวี่
แม้จะเกรงใจที่ต้องรบกวนคุณหมอหานอีกครั้ง แต่ก็จำเป็นจริง ๆ เพราะตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนแรงมาก
แม้สติจะกลับมาแล้ว แต่ถ้ายังเดินกลับบ้านแบบมึนงงเช่นนี้ ก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้
เมื่อหานชิงอวี่เปิดประตูให้ขึ้นรถ เธอก็โค้งตัวลงเล็กน้อย พร้อมกับกล่าวขอบคุณ
“ขอบคุณค่ะหมอหาน”
อีกด้านหนึ
