่ง
ขณะที่รถที่เรียกผ่านแอปพลิเคชันกำลังมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ตามที่เจียงหลานหยวนบอก
เวลาเดียวกัน ภายในชุมชนแห่งหนึ่งในเมืองจิน
กลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนยืนอยู่หน้าตึกเก่าหลังหนึ่ง พลางตะโกนขึ้นไปชั้นบน
“เจียงหวู่! เจียงหวู่!”
“ไอ้เจียง ออกมาซะ!”
“แกคิดว่าจะหนีได้ตลอดไปรึไง? แกก็รู้ว่านายใหญ่ในเมืองจินมีอิทธิพลแค่ไหน”
“ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้หรอกนะ”
“ต่อให้แกจะหนีได้เก่งแค่ไหน แต่น้องสาวของแกล่ะ จะให้เธอหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปกับแกด้วยรึไง?”
“ยอมทำตามเงื่อนไขของนายเราซะเถอะ มากับพวกเราแต่โดยดีซะ!”
กลุ่มคนข้างล่างตะโกนลั่น ทำให้เพื่อนบ้านโดยรอบไม่พอใจอย่างมาก
ขณะนี้เป็นเวลาพลบค่ำพอดี ผู้เช่าบางคนที่เลิกงานเร็วก็ทยอยกลับมาภายในชุมชนแล้ว
เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวก ก็อดไม่ได้ที่จะเปิดหน้าต่างออกไปต่อว่า
“ใครวะ!”
“เลิกงานมาก็เหนื่อยมากพอแล้ว หยุดตะโกนเสียงดังได้ไหม!”
กลุ่มคนข้างล่างเงียบไป ก่อนจะมีสายตานับสิบคู่จ้องมองไปยังผู้เช่าที่พูดตอบโต้มา
สายตาอันเฉียบคมนับสิบคู่ ทำให้ผู้เช่าที่อยากจะเป็นวีรบุรุษต้องยอมจำนน และรีบหดคอเข้าไปในหน้าต่าง
“ขอโทษด้วย เมื่อครู่ผมเข้าใจผิดเองครับ”
“พวกคุณจะทำอะไรก็เชิญทำต่อเลยครับ”
ด้วยเหตุนี้ กลุ่มคนข้างล่างจึงเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง
“หลังจากนี้เราจะทำแบบนี้ทุกวัน เชื่อสิ แม้แกจะไม่รำคาญ แต่เพื่อนบ้านของแกก็ต้องรำคาญแน่ ๆ!”
“จริงด้วย พวกเร
