บทที่ 235 หมอหาน ขอบคุณมากจริง ๆ
“แกเหรอ?”
“ใช่รึเปล่า พูดสิ!”
ตอนนี้คนเมาเริ่มรู้สึกตัวบ้างแล้ว แต่ยังคงพูดจาติด ๆ ขัด ๆ
เขาชี้ไปยังคนที่เพิ่งตะโกนเสียงดังที่สุดในกลุ่มคนดู แล้วเอ่ยถาม ขณะที่ในมือยังคงถือขวดสีเขียวมรกตอยู่
“เปล่า ไม่ใช่ครับพี่ชาย ผมแค่พูดเฉย ๆ”
“ความผิดต้องตกที่คนทำ อย่าใส่ร้ายคนดีสิครับ”
เมื่อเห็นความโกรธเกรี้ยวในดวงตาของคนเมา ชายคนนั้นรีบถอยหลังเซไปหลายก้าว
เพล้ง!
คนเมาฟาดขวดแก้วลงที่เสาไฟฟ้าข้าง ๆ แรงกระแทกทำให้ขวดแตกกระจายในทันที
เหลือเพียงปากขวดครึ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ในมือของเขา
ส่วนปลายของปากขวดในตอนนี้ วาววับด้วยแสงสีเขียวเหมือนขวดแก้วทั่วไป แต่กลับทำให้ผู้ที่มองรู้สึกขนลุก
หากโดนแทงด้วยของชิ้นนี้ละก็…
จากนั้นคนเมาก็เริ่มชี้ครึ่งขวดแก้วที่เหลืออยู่ในมือไปรอบ ๆ แล้วตะโกนลั่น
“คนที่ไม่เกี่ยวข้อง รีบถอยไปให้ห่าง ๆ ซะ!”
“ฉันไม่ต้องการทำร้ายคนบริสุทธิ์ แต่เรื่องก่อนหน้านี้ ฉันจำเป็นต้องได้คำอธิบาย!”
ประโยคของคนเมายังไม่ทันขาดคำ ผู้คนโดยรอบต่างพากันถอยห่างออกไปทันที
ในที่สุดก็เหลือเพียงหานชิงอวี่และเจียงหลานหยวนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
คนเมาหรี่ตามองหานชิงอวี่ ราวกับกำลังพิจารณาและคาดเดาในใจว่าชายหนุ่มตรงหน้าที่มีท่าทีอ่อนโยนสุภาพเรียบร้อยเช่นนี้ จะลงมือโยนเขาเข้าไปในสวนหย่อมได้หรือไม่
“ไม่ต้องมองแล้ว ฉันเป็นคนลงมือ”
หานชิงอวี่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา พร้อมจ้องมองคนเมา
