ตรงหน้าโดยไม่หลบตาแม้แต่น้อย
ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ต่างก็อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะพากันถอนหายใจ
“โอ๊ย พ่อหนุ่มน้อยนี่”
“ตอนนั้นเขาหาจังหวะโยนคนเมาเข้าไปในสวนได้ ก็เพราะว่าอีกฝ่ายเมาจนแทบไม่รู้เรื่อง”
“แต่ตอนนี้คนเมาได้สร่างเมาลงแล้ว เขายังจะพูดจาเพ้อเจ้ออีกเหรอเนี่ย!”
“ฮ่า ๆ คนแบบนี้ไม่ต้องไปห้ามแล้ว พวกเราไม่ได้เปิดปากซัดทอดเขาสักคำ แต่เขาดันหาเรื่องใส่ตัวเอง ก็อย่ามาโทษพวกเราละกัน!”
“ถูกแล้ว ฉันว่าวันนี้เจ้าหนุ่มนี่คงจะจบไม่สวยแน่นอน โชคดีที่บริเวณนี้มีโรงพยาบาล หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอย่างน้อยก็สะดวก”
แม้แต่เจียงหลานหยวนก็อดที่จะดึงแขนของหานชิงอวี่เอาไว้ไม่ได้ พร้อมกับส่งสัญญาณเตือนให้เขาพูดจาอย่างระมัดระวัง
แม้ว่าเธอจะรู้สึกขอบคุณที่หานชิงอวี่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ แต่เธอก็ยังเข้าใจคติที่ว่า ขุนศึกย่อมไม่ประมือกับทหารต่ำต้อย เป็นอย่างดี
วิธีรับมือกับคนบ้าคลั่งตรงหน้าที่ดีที่สุดก็คืออย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเขา
เป็นอย่างที่คาดเอาไว้ เมื่อได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่ ชายคนเมาก็ยกเศษของขวดแก้วที่อยู่ในมือมาจ่อหน้าเขา
“แกเป็นคนทำงั้นเหรอ?”
หานชิงอวี่ยืดเส้นยืดสายอย่างไม่แยแส เขาหมุนคอก่อนจะเอ่ยตอบ
“ก็ใช่”
“ไม่ใช่โยนนะ แต่เป็นเตะต่างหาก”
“จำไม่ได้รึไงว่าแกโดนฉันเตะเข้าไปในสวนข้าง ๆ?”
“ถ้าจำไม่ได้ ฉันจะสาธิตให้ดูใหม่อีกครั้งก็ได้นะ”
หานชิงอวี่พูดพลางมองคนเมาตรงหน้า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา
ในการเผช
