บทที่ 234 เอาอกเอาใจ
เดิมที เจียงหลานหยวนกำลังจะเงยหน้าเพื่อขอบคุณชายหนุ่มใจดีตรงหน้าอย่างจริงจัง
แต่เมื่อเธอพบว่าชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเหลือคือใคร เธอก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความดีใจทันที
“ว้าว หมอหาน!!”
“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ? อย่างกับพรหมลิขิตเลย!”
หลังจากพูดจบ เจียงหลานหยวนที่ยังคงถูนวดแขนที่แดงเล็กน้อยของตัวเองอยู่ ราวกับว่าในตอนนี้ความเจ็บปวดทั่วร่างกายได้ถูกชำระล้างจนหายไปหมดสิ้น แม้แต่ดวงตาก็มียังมีประกายระยิบระยับของดาวนับหมื่นดวง
“เธอ… ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ แล้วพี่ชายของเธอไปไหน?”
หานชิงอวี่มองไปรอบ ๆ
ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เจียงหลานหยวนคอยดูแลพี่ชายอยู่ในโรงพยาบาล
แต่พอไม่เห็นทั้งสองคนปรากฏตัวพร้อมกัน ก็รู้สึกแปลกประหลาดนิดหน่อย
น้ำเสียงของเจียงหลานหยวนมีความรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กน้อยราวกับว่าเธอกำลังฝันอยู่
เธอพูดพลางแลบลิ้นใส่หานชิงอวี่ด้วยท่าทางน่ารัก
“แหะ แหะ พี่ชายของฉันเพิ่งได้งานพิเศษแถวนี้ค่ะ”
“ก่อนหน้านี้ฉันได้ยื่นพักการเรียนกับอาจารย์ที่ปรึกษาไป ตอนนี้ยังไม่อยากกลับมหาวิทยาลัย เลยคิดว่าจะหารายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ทำในระหว่างนี้”
“งานพิเศษวันนี้คือการแจกใบปลิว แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ อารมณ์ของเจียงหลานหยวนก็ห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงจมอยู่กับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ โดยยังไม่ฟื้นตัวดีนัก
ผู้คนรอบข้างที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ ต
