บทที่ 233 ไปกันเถอะที่รัก ผมจะพาคุณกลับบ้าน
ด้านนี้ เฝิงเว๋ยกำลังถกเถียงกับเฝิงต้าลู่อย่างออกรส
ส่วนอีกด้าน หานชิงอวี่กำลังเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง เดินล้วงกระเป๋าทั้งสองข้างมุ่งหน้ากลับบ้าน
ทุกครั้งที่พ่อกับแม่ซื้อบ้านอยู่ใกล้เขา ก็มีข้อดีคือกลับบ้านได้เร็วกว่าเดิม
ตอนนี้ระยะทางจากโรงพยาบาลถึงบ้าน ใกล้เพียงข้ามถนนไปอีกหนึ่งเส้น แล้วเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ก็จะถึงหมู่บ้านที่หานชิงอวี่อาศัยอยู่
เนื่องจากทำเลแถวนี้ค่อนข้างดี การซื้อบ้านก็เท่ากับการลงทุน
ดังนั้น หานชิงอวี่จึงไม่ได้ตำหนิการกระทำของพ่อกับแม่ที่ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองเท่าไหร่นัก
เขาเดินดูวิวทิวทัศน์ใหม่ ๆ ข้างถนนไป พลางคิดถึงเรื่องที่บ้านไปด้วย
การเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ทำให้รู้สึกสดชื่นไม่น้อย
แต่แล้วไม่นานนัก เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ที่มุมถนน มีผู้คนจำนวนมากล้อมกันอยู่เป็นชั้น ๆ เหมือนกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง
และภายในกำแพงมนุษย์ที่หนาแน่น ก็มีเสียงหญิงสาวร้องไห้โฮดังขึ้นเป็นระยะ ๆ
เห็นดังนั้น หานชิงอวี่ก็เดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ด้วยความได้เปรียบทางด้านส่วนสูงและรูปร่าง หานชิงอวี่จึงสามารถมองทะลุกำแพงมนุษย์ จนเห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน
เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูกชายร่างกำยำฉุดกระชากตัวอยู่ภายในกำแพงมนุษย์
ชายร่างกำยำหน้าแดงก่ำ และในมือนั้นยังถือขวดแอลกอฮอล์สีเขียวมรกตด้วย
แต่หน้าตา
