ของหญิงสาว กลับทำให้หานชิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย
นั่นมันเจียงหลานหยวน ที่เพิ่งพาพี่ชายของเธอออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ไม่ใช่เหรอ!
เจียงหลานหยวนกำลังถือใบปลิวโฆษณาอยู่ปึกหนึ่ง ดูเหมือนเธอกำลังจะแจกมันอยู่
“ที่รัก เลิกแจกใบปลิวเถอะ”
“ไปกันเถอะ กลับไปที่บ้านหลังใหญ่ของเรากันเถอะ!”
ชายฉกรรจ์พูดพลางคว้าแขนอันเรียบเนียนของเจียงหลานหยวนไว้ด้วยท่าทางหื่นกระหาย
เจียงหลานหยวนตกใจจนร้องกรี๊ด เมื่อเห็นว่ามือใหญ่ ๆ ที่สกปรกนั่นจับอยู่ที่แขนของเธอจริง ๆ
“คุณเป็นใคร!”
“ฉันไม่รู้จักคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
จากนั้นเธอก็พยายามสะบัดมือเขาออก
แต่เจียงหลานหยวนเป็นเพียงนักศึกษาสาวตัวเล็ก ๆ จะไปสู้แรงของชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ชายร่างกำยำยังดูเหมือนจะดื่มแอลกอฮอล์มา จนใบหน้าและแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ บ่งบอกถึงพละกำลังอันมหาศาล
เขาออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าเจียงหลานหยวนไม่สามารถสะบัดแขนออกมาได้เลย ซ้ำยังกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
เมื่อเห็นท่าทางที่เจ็บปวดของเธอ ชายรางกำยำก็หัวเราะออกมาอย่างหื่นกระหาย
แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของเขาก็เปลี่ยนเป็นร้องไห้คร่ำครวญออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ ชายร่างกำยำมองไปยังเจียงหลานหยวน ก่อนจะพูดออกมา
“คุณภรรยา คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?”
“ดูสิ นี่บ้านหลังใหญ่ของเราไม่ใช่เหรอ?”
“หมู่บ้านเทียนหลิน ใช่เลย! บ้านเราอยู่ในหมู่บ้านเทียนหลินนี้ไง!”
“ไปก
