บทที่ 232 ไม่ไป
เวลาเย็น
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น หานชิงอวี่ลงจากแผนกผู้ป่วยในของโรงพยาบาลเมืองจินตามปกติ
แม้ว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาจะไม่ได้ผ่าตัดใด ๆ เลย แต่ในช่วงสองวันที่อยู่ในแผนกผู้ป่วยใน เขาได้สังเกตผู้ป่วยจำนวนมาก และได้รับประสบการณ์อันล้ำค่ามากมาย
แหล่งที่มาของผู้ป่วยและจำนวนผู้ป่วยของโรงพยาบาลเมืองจินนั้น
มากกว่าโรงพยาบาลศูนย์อย่างเทียบกันไม่ได้
เมื่อไหร่ก็ตามที่ผู้คนล้มป่วยหนัก พวกเขาย่อมอยากจะส่งตัวไปรักษายังโรงพยาบาลที่ดีที่สุด
หากโรงพยาบาลอำเภอไม่มีความมั่นใจ พวกเขาก็จะส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในเมือง หากโรงพยาบาลในเมืองหมดหนทาง พวกเขาก็จะส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในมณฑล
หากโรงพยาบาลมณฑลหมดปัญญา ผู้ป่วยถึงจะกลับไปแสวงหาแหล่งรักษาในมหานครเซี่ยงไฮ้และปักกิ่ง
ท้ายที่สุดแล้ว โรงพยาบาลในเมืองใหญ่เหล่านี้ มีทรัพยากรทางการแพทย์ที่ดีที่สุด
หานชิงอวี่อยู่ที่แผนกผู้ป่วยใน โดยรวมแล้วเขาอยู่ในสถานะที่ไม่มีใครดูแล
ดังนั้น การที่เขาจะสังเกตอาการของผู้ป่วยบางรายก็ไม่มีใครขัดขวาง
และพูดตามตรง หลังจากผ่านมรสุมเมื่อสองวันก่อหน้ามา เหล่าแพทย์ส่วนใหญ่ที่มาจากเมืองเจียงเฉิงเพื่ออบรม ต่างก็อยู่ในสถานะที่ไม่มีผู้ดูแล
ซึ่งผู้ที่โดดเด่นที่สุดก็คือ ลั่วจือซิน
ตอนนี้เสิ่นเลอเล่อกำลังกังวลใจกับเรื่องแฟนหนุ่มของเธอ ทำให้เธอไม่เป็นอันทำอะไร ถึงแม้ในช่วงนี้ ลั่วจือซินจะไม่ได้อยู่ที่แผนก แต่เธอก็ไม่ได้ว่