บทที่ 231 ตายอย่างโหดเหี้ยม
เวลาเดียวกัน
ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง
ลั่วจือซินไม่รอช้า กลับมายังโรงแรมที่ไป๋ปิงพัก
ก่อนหน้านี้ที่ไป๋ปิงได้รีบเดินทางจากเมืองเจียงเฉิงมายังเมืองจิน ก็เพื่อเรื่องของหาน เทคโนโลยี และได้ลาพักร้อนมาเป็นเวลาหลายวัน
แม้ตอนนี้เรื่องจะคลี่ลคลายและจบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่การลาพักร้อนของไป๋ปิงยังคงอยู่
ดังนั้น เธอจึงใช้เวลาสองสามวันนี้เพื่อเที่ยวเล่นในเมืองจิน เมื่อวานนี้ ตอนที่หานชิงอวี่กลับบ้าน อวี๋ฟางและหานเหวินซานก็ได้ชวนเธอให้แวะไปหา แต่เธอปฏิเสธเพราะมัวแต่เที่ยวเล่นอยู่ข้างนอก
“เจ้าเด็กซนนี่ โทรมาบอกฉันเสียรีบร้อนว่ามีเรื่องสำคัญ”
“แต่ยังทำเล่นตัว ไม่ยอมพูดอะไรจนกว่าจะมาถึงที่โรงแรม”
“ทีนี้มีเรื่องอะไรล่ะ? รีบพูดออกมาให้หมดเลยนะ!”
ไป๋ปิงเปิดประตูให้ลั่วจือซินเข้ามา แล้วพูดกับเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย
น้ำเสียงนั้นแสดงให้เห็นชัดเจนว่าทั้งสองเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก
ไม่แปลกใจนักที่ก่อนหน้านี้ ลั่วจือซินพูดว่าได้ลองใจหานชิงอวี่ ไป๋ปิงเพียงแค่ตำหนิเธอทางโทรศัพท์สองสามคำ และไม่ได้พูดอะไรอีก
การทำแบบนี้ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลย หากไม่ใช่เพราะไป๋ปิงไว้ใจลั่วจือซินเป็นอย่างมาก
ลั่วจือซินเอนกายลงบนเตียงโรงแรมที่นุ่มนิ่มแสนสบาย
“โถ่ พี่ปิงขา ขอฉันพักสักครู่หนึ่งเถอะ”
“ก็แหม ฉันเป็นผู้ที่มีพระคุณต่อพวกเธอสองคนนะ!”
ลั่วจือซินพูดพลางกลิ้งตัวไปมาอยู่บนเตียงใหญ่ของโรงแรม ก่อน