จะล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วหันจอเข้าหาไป๋ปิง
ผู้อำนวยการสาวรับโทรศัพท์มาด้วยความสงสัย สีหน้ายังคงปรากฏความไม่เชื่อถือเท่าไรนัก
เพราะเธอคิดว่าในตอนนี้ลั่วจือซินกำลังล้อเล่นอยู่
แต่เมื่อได้อ่านข้อความในโทรศัพท์อย่างละเอียด เธอก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
บนหน้าจอปรากฏข้อมูลตัวเลขในตารางการจัดซื้อ รวมถึงตราประทับอิเล็กทรอนิกส์ของหาน เทคโนโลยี ที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษ
ไป๋ปิงหันไปมองลั่วจือซินด้วยความประหลาดใจ
“ได้ของพวกนี้มาจากไหน? ฉันจำไม่เห็นได้ว่าหาน เทคโนโลยีเคยร่วมมือกับโหยวเหว่ยมาก่อนนะ”
“แม้หาน เทคโนโลยีจะมีการจำหน่ายส่วนประกอบของยาในบางส่วน แต่จากที่ฉันรู้มา ส่วนแบ่งการตลาดก็ไม่ได้มากนัก”
“ข้อมูลตัวเลขในตารางนี้ดูจะเกินจริงไปหน่อยนะ”
ลั่วจือซินจึงลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่เต็มใจนัก แล้วเดินไปข้าง ๆ ไป๋ปิง
“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันเป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเธอสองคนน่ะ!”
หลังพูดประโยคนี้จบ ลั่วจือซินก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นไป๋ปิงฟัง นับตั้งแต่เมื่อวานหลังจากเธอกลับไปยังเมืองเจียงเฉิง
เมื่อเล่าเรื่องที่คุณปู่ตกอยู่ในภาวะเจ้าชายนิทรา น้ำเสียงของลั่วจือซินก็สั่นเครือเล็กน้อย
ตั้งแต่เมื่อวานที่เธอได้รับโทรศัพท์ อารมณ์ของเธอยังคงตึงเครียดอยู่ตลอด
ในที่สุดอารมณ์ของเธอก็ผ่อนคลายลง และรู้สึกอยากจะนอนแผ่บนเตียงที่นุ่มสบายของโรงแรมสักหน่อย
แต่ทุกครั้งที่นึกถึงคุณปู่ อารมณ์ของเธอก็อดที่จะหดหู่ไม่ได้
