ายกลนี้ก็แทบจะไม่มีผลอะไรกับเจ้าเลย คราวนี้ตาแก่ไท่ซ่างเหล่าจวินฉลาดเกินไปจนเสียรู้ซะแล้ว!”“ฮ่า ๆ ๆ! สวรรค์เข้าข้างฉันน่ะสิ!”ฉินเฉารู้สึกยินดีขึ้นมา แต่เมื่อคิดถึงเฉินชิง เขาก็พลันหงุดหงิดอีกครั้งผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างอะไรไปจากภูเขาน˺าแข็งพันปีนอกจากตอนที่อยู่ในโรงพยาบาลด้วยกันเมื่อคราวก่อนแล้ว เธอก็ไม่เคยอ่อนโยนกับเขาอีกเลย…..เหอะ ศักดิ์ศรีและสถานะของเขาซูซานมันมีความสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือไง?ในขณะที่ ‘เฉินชิง’ เดินตามหลังเขามา พวกเขาก็ไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียวเฉินหยูกระซิบกับตัวเองอยู่ภายในใจ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงปล่อยให้เธอเดินตามมา โดยที่ไม่พูดอะไรออกมาเลยล่ะ?จะพาเธอไปเดินเล่นหรือไง?อย่างไรก็ตาม เขาเป็นผู้ชาย ซู่เหรินเฟิงก็เป็นผู้ชายเช่นเดียวกันแต่ทำไมพวกเขาถึงได้มีนิสัยแตกต่างกันมากมายถึงเพียงนี้?ผู้ชายคนนี้เป็นคนเสเพล…..แถมยังเป็นคนเสเพลมากเสียด้วยจากจุดเริ่มต้นบนยอดเขาหมอก ภาพที่เขาคอยยืนหยัดและต่อต้านเก้าสิบเก้าทัณฑ์สวรรค์นั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเฉินหยูไม่หยุดเธอไม่เข้าใจเลยว่าคนเสเพลเช่นนี้ กลับกล้าทำแบบนั้นได้ยังไงปกป้องพลังสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวจากผู้หญิงของตัวเองเช่นนั้นเธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆพลั่ก!ฉินเฉาหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหันเฉินหยูที่เดินตามเขามาโดยที่ไม่ได้สนใจอะไร ชนเข้ากับแผ่นหลังของฉินเฉาทันทีเฉินหยูก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว ราวกับไปชนภูเขาลูกหนึ่งเข้าแต่ทว่า
