กแยะความแตกต่างของเธอได้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ฉันกำลังเป็นห่วงเธออยู่นะ”“ขอบคุณประมุขฉินมาก”เฉินหยูยังคงมีท่าทีไม่แยแสในขณะที่ตอบฉินเฉากลับไปฉินเฉารู้ว่าเฉินชิงนั้นมีนิสัยแบบนี้ เขาจึงไม่คิดสงสัยสิ่งใด จากนั้นเขาก็จับมือของฉินอี้เอาไว้อีกครั้ง แล้วกล่าวว่า“เจ้าสำนักตงฟาง พวกเราเดินทางกันมาไกลเพื่อที่จะมาเป็นแขกของที่นี่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้รับการปฏิบัติแบบนี้ พูดกันตามตรง ฉันรู้สึกกลัวมาก ฉันว่าการร่วมมือกันระหว่างเราควรจะจบสิ้นกันตรงนี้เมื่อเลือกเดินในเส้นทางที่แตกต่างกัน ก็ไม่อาจที่จะมาร่วมมือกันได้ ฉินอี้ นางเซียนเฉิน ไปกันเถอะ”“รอเดี๋ยว!”ตงฟางอิ๋งรีบหยุดพวกเขาเอาไว้อย่างรวดเร็วเธอจะปล่อยให้ทั้งสามคนเดินจากไปแบบนี้ไม่ได้!เธอจะต้องรั้งคนเหล่านี้เอาไว้ เพื่อที่จะได้จัดการกับพวกเขา“ว่ายังไง เจ้าสำนักตงฟางมีอะไรที่ต้องการจะพูดอีก?”ฉินเฉากล่าวด้วยน˺าเสียงเย็นชา“เรื่องนี้เป็นความผิดของยอดเขาหมอก และพวกเรายินดีที่จะกล่าวขอโทษ แต่ประมุขฉินอย่าเพิ่งไปจากที่นี่เลย เรื่องที่ขุมทรัพย์หมอกกำลังจะปรากฏออกมา เป็นเรื่องที่มีความสำคัญกับยอดเขาหมอกของพวกเรามาก ประมุขฉินได้โปรดให้โอกาสพวกเราในการหยิบยื่นไมตรีในฐานะเจ้าบ้าน และสำหรับเป่ยถังพั่วเทียนที่ทำให้ประมุขฉินขุ่นเคืองใจ ข้าจะเป็นคนลงโทษเขาเอง”เมื่อกล่าวเช่นนั้น เธอก็โบกมือทันใดนั้นศิษย์ของยอดเขาหมอกก็พาตัวเป่ยถังพั่วเทียนที่มีสภาพไม่สู้ด
