“คนที่จะเข้ามา จงบอกชื่อของเจ้ามาซะ”ภายใต้ประตูทางเข้าของยอดเขาหมอก ศิษย์ผู้ทำหน้าที่ยืนเฝ้าประตูจำนวนหนึ่ง พากันยืนอยู่ที่นั่นราวกับเป็นประตูแห่งทวยเทพและในบรรดาศิษย์เหล่านั้นก็มีคนรู้จักของฉินเฉาคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ด้วยเช่นเดียวกัน เขากำลังจ้องมองฉินเฉาและส่งยิ้มที่ดูแตกต่างออกไปสายตาของเขาสื่อความหมายเย้ยหยันออกมาอย่างชัดเจนนอกจากนี้ศิษย์สองถึงสามคนที่ตามมาด้วย ก็จ้องมองฉินเฉาและพากันหัวเราะออกมาเป่ยถังพั่วเทียน เด็กคนนี้ไม่รู้จักจำเอาซะเลย ถึงกับมายั่วโมโหเขาอีกครั้ง“ขอโทษด้วย แต่ฉันจำไม่ได้จริง ๆ ว่านายเป็นใคร”ฉินเฉาที่กำลังยืนอยู่ใต้ประตูทางเข้า เอ่ยกับเป่ยถังพั่วเทียนอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเห็นได้ชัดเจนว่าชายคนนี้คิดที่จะแสดงอำนาจกับเขาเขาควรที่จะบินเข้ามายังยอดเขาหมอกโดยตรง อย่างที่หลัวเต๋อเคยพูดเอาไว้ ว่าทำไมต้องเข้าทางประตูให้รู้สึกอารมณ์เสียด้วยอย่างไรก็ตามเขาคือฉินเฉา ใครกล้ามายั่วโมโหเขา เขาเองก็กล้าตอบโต้อีกฝ่ายกลับไปให้รู้สึกอับอายเช่นกัน“เจ้าจำข้าไม่ได้งั้นเหรอ!”เป่ยถังพั่วเทียนมองอีกฝ่ายตาขวางทันทีชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันลืมผู้ชายคนนี้เป็นอันขาดถ้าหากไม่ใช่เพราะอีกฝ่าย น้องหยวนเมิ่งจะไม่สนใจเขาเช่นนี้เหรอ?เป็นเพราะมันคนเดียว!มันทำให้เขาต้องเสียหน้าต่อหน้าเหล่าผู้ฝึกตนและมันยังทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้าน้องหยวนเมิ่งถ้าหากเขาไม่คว้าโอกาสที่จะทำให้อีกฝ่ายต้องอับอายขายหน
