าว่า อีกฝ่ายได้ไปล่วงเกินยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลตงฟางที่อาศัยอยู่อย่างสันโดษคราวนี้ สิ่งที่ฉินเฉาสมควรจะได้รับก็คือความตายและก่อนที่อีกฝ่ายจะตาย เขาก็จะใช้โอกาสนี้เพื่อเย้ยหยันแต่ตอนนี้ฉินเฉากลับจดจำเขาไม่ได้ อีกทั้งยังบอกว่าเขาเป็นเพียงคนที่ไม่มีความสำคัญจะให้เขายอมรับเรื่องนี้ได้ยังไง?“ข้าคือเป่ยถังพั่วเทียน ข้าคือเป่ยถังพั่วเทียน!”“เป่ยถังพั่วเทียนเป็นใคร?”ฉินเฉายักไหล่อีกครั้ง “ฉันรู้จักแค่เป่ยถังพั่วเท่านั้น นายเป็นคนที่เลื่อมใสเขาเหรอ?”“บัดซบ บัดซบ! ไสหัวออกไปจากยอดเขาหมอกซะ!”เป่ยถังพั่วเทียนคลั่งไปแล้ว“โอ้ ในเมื่อไม่ต้อนรับ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะกลับไปเดี๋ยวนี้”ฉินเฉาหันหลังและเดินจากไปอย่างไม่แยแส“เออ รีบออกไปได้แล้ว…..เดี๋ยวก่อน!”จู่ ๆ เป่ยถังพั่วเทียนก็ผงะไป บัดซบ! ไม่ใช่สิ วันนี้ที่ให้ฉินเฉามาที่นี่ก็เพื่อที่จะทำร้ายเขาไม่ใช่เหรอ?ถ้าหากเขาจากไปเช่นนี้ เชี่ย มันจะไม่เสียเปล่าหรือไง?ตงฟางอิ๋งและยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลตงฟางจะไม่ถลกหนังของเขาหรอกเหรอ?แม่เจ้า!เขาเกือบจะทำพลาดไปเสียแล้ว“จะ เจ้าจะไปไม่ได้!”“ทำไมฉันถึงจะไปไม่ได้?”ฉินเฉามองเป่ยถังพั่วเทียนด้วยสายตาแปลก ๆ “นายไม่รู้จักฉัน ฉันก็ไม่รู้จักนาย มันก็พิสูจน์ได้แล้วว่าฉันกำลังมาผิดที่ และในเมื่อฉันมาผิดที่ ฉันก็จะต้องออกไปสิ ไม่อย่างนั้นจะให้ฉันอยู่ที่นี่ และเล่นสนุกกับตระกูลของนายหรือไง?”“ข้ารู้จักเจ้า เจ้าคือฉิน
