ังและเดินจากไปอีกครั้ง“หยุดก่อน อย่าเพิ่งไป!”เป่ยถังพั่วเทียนจะยอมให้ฉินเฉาเดินจากไปได้ยังไง?วันนี้อีกฝ่ายจะต้องอยู่ที่ยอดเขาหมอกแห่งนี้เท่านั้นไม่อย่างนั้นแผนขั้นต่อไปก็จะใช้ไม่ได้ผลน่ะสิ“ถ้านายบอกให้อยู่ก็ต้องอยู่งั้นเหรอ? นี่ไม่ใช่ว่ากำลังไม่ไว้หน้าฉันอยู่หรอกเหรอ? ต่อจากนี้พวกเราคงไม่ต้องพบกันอีกแล้ว”ฉินเฉาหันหลังไป“ข้าบอกให้เจ้าอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ!”เป่ยถังพั่วเทียนหงุดหงิดขึ้นมา ร่างกายของเขาพลันสั่นสะท้านจากนั้นสายลมสีดำทมิฬที่ปรากฏขึ้นมารอบ ๆ ก็เข้ามาห่อหุ้มเสื้อผ้าของเขาจนมันกลายเป็นสีดำในขณะเดียวกัน เขาก็กระโดดออกไป และกระแทกฝ่ามือสีดำทมิฬเข้าใส่ฉินเฉาที่อยู่อีกด้าน“ถ้าอยากให้ฉันอยู่ที่นี่ ทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับแก”ฉินเฉาไม่ได้หันกลับไป แต่ทว่าเขาเหวี่ยงหลังมือใส่อีกฝ่ายเข้าอย่างจังตูม!เมื่อฝ่ามือของคนทั้งคู่พุ่งเข้าปะทะกัน เสียงกระหึ่มก็พลันดังออกมาร่างของเป่ยถังพั่วเทียนราวกับว่าวสายป่านขาดที่ลอยละลิ่วไปบนท้องฟ้า และพุ่งเข้าใส่เสาต้นยักษ์ที่แกะสลักรูปมังกรเข้าอย่างจังตูม! เสาต้นยักษ์พังทลายลงทันที และกระแทกเข้าใส่บันไดหินที่อยู่ใกล้ ๆ จนทำให้ทั้งเศษหินและฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว“คุณชายเป่ยถัง!”“ศิษย์พี่เป่ยถัง!”เหล่าศิษย์ที่กำลังยืนเฝ้าประตูหวาดผวากันไปตาม ๆ กันน่ากลัวเหลือเกิน ขนาดเข้าสู่สถานะอำนาจครอบงำแล้ว เป่ยถังพั่วเทียนก็ยังโดนซัดออกไปด้วยฝ่ามือเดียว แล้วยังพ่ายแพ้อย่า
