ยถังพั่วเทียนรู้ดีว่าฉินเฉานั้นมีจุดประสงค์บางอย่าง แต่เขาก็จำเป็นที่จะต้องระงับอารมณ์โกรธ แล้วกล่าวออกไปถึงเขาจะระงับอารมณ์โกรธเช่นนี้ แต่ฉินเฉาก็ยังไม่คิดที่จะปล่อยเขาไปอยู่ดีมารดามันเถอะ บิดายังไม่ทันที่จะได้แสดงอำนาจ เจ้าก็ทำกับข้าเหมือนเป็นแมวป่วยเสียแล้ว!“เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก บางทีนายอาจจะจำฉันได้อยู่แล้ว แต่คิดที่จะทำร้ายฉันก็ได้ ที่ต้องการให้ฉันออกไปจากที่นี่ ก็เพื่อที่จะพยายามทำร้ายฉันน่ะสิ”คำพูดของฉินเฉาเกือบจะทำให้เป่ยถังพั่วเทียนอาเจียนออกมาเป็นเลือดข้าก็คิดที่จะทำร้ายเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่คนทำไม่ใช่ข้า แต่เป็นทั้งยอดเขาหมอกต่างหาก!แต่จะให้พูดเรื่องนี้ออกไปได้ยังไง? ข้าจะกลายเป็นไอ้บ้าระดับสามไปน่ะสิ“และยิ่งไปกว่านั้นฉันก็รู้จักกับคนของยอดเขาหมอกอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีต้นหอมที่ไหนที่ชื่อว่าเป่ยถังพั่วเทียนเลย ถ้านายคิดที่จะปลอมตัวเป็นคนของยอดเขาหมอก มันก็เป็นเรื่องที่ไร้สาระมากฉันว่านายกลับบ้านไปทำไร่ดีกว่า อย่าได้มาแสร้งทำตัวเป็นคนบ้าอยู่ในโลกของผู้ฝึกตนเลย”“จะ เจ้า!”เป่ยถังพั่วเทียนอยากจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดเพราะคำพูดไม่กี่คำของเขาเขาฝึกตนมานานหลายปี นี่คงจะเป็นช่วงเวลาที่เกิดความสับสนขึ้นมาพลังลมปราณภายในร่างกายของเป่ยถังพั่วเทียนโคจรอย่างระส˹าระส่าย“นายมาหลอกฉันไม่ได้หรอก ถ้าหากนายยังคิดจะมาล้อเล่นอยู่แบบนี้ ฉันก็จะไปแล้ว”เมื่อกล่าวจบ เขาก็หันหล
