อยู่“เจ้าของร่างคนเก่าของข้า อย่าบอกนะว่าเจ้าจะไม่สนใจขยะเหล่านี้ และปล่อยให้พวกมันดูถูกเหยียดหยามเจ้าต่อไป?”“ฉะ ฉันไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไง……”ชางลั่วตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ทำไมพี่ฉินเฉาถึงยังไม่กลับมาเสียที โอ้…..“พวกมันเป็นแค่ขยะ เป็นเพียงแมลงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น ในร่างกายของเจ้ายังมีร่องรอยอันสูงส่งของข้าอยู่ ดังนั้นเจ้าจึงถือเป็นคนของพระเจ้า แล้วคนของพระเจ้าจะถูกขยะพวกนั้นหยามเกียรติได้ยังไง?”“พี่ฉินเฉา พี่ฉินเฉาจะต้องกลับมาช่วยฉัน…..”“ไม่มีใครสนใจเจ้าหรอก มนุษย์มีนิสัยเห็นแก่ตัวเหมือนกันทั้งนั้นพวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เสแสร้ง ที่พวกมันทำให้เจ้ารู้สึกพอใจก็เพราะว่ารูปร่างหน้าตาอันงดงามของเจ้า ถ้าหากเจ้าไม่งดงามอีกต่อไปแล้ว พวกมันก็จะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนเป็นขยะและทิ้งเจ้าไปอย่างไม่ไยดี”“ถะ ถ้าอย่างนั้นฉันควรจะทำยังไงดี…..”“ในเมื่อขยะเหล่านี้มาดูถูกเจ้า เจ้าก็จะต้องฆ่าพวกมันให้ตาย”“ฆ่าพวกมันให้ตาย…..”“ใช่แล้ว ฆ่าพวกมันให้ตายไปเลย ขยะเหล่านี้ไม่คู่ควรกับความเห็นอกเห็นใจหรอก พวกมันทุกคนสมควรตาย…..”ดวงตาของชางลั่วค่อย ๆ ส่องแสงสีทองออกมาทีละน้อย“นังสารเลว เดี๋ยวแกจะได้รู้ฤทธิ์ของฉัน!”เมื่อได้รับแรงสนับสนุนจากเพื่อนพ้อง หญิงสาวผมแดงก็กราชากเส้นผมของชางลั่วอีกครั้ง คราวนี้เธอคิดที่จะกราชากศีรษะของชางลั่วไปที่โต๊ะแต่เมื่อเธอดึงทึ้งเส้นผมของชางลั่วอยู่หลายครั้ง ชางลั่วก็ยังคงนิ่งไม่ขยับไ
