่นวายไปเสียแล้วฝูงชนต่างตกตะลึงเมื่อเลือดไหลนองไปทั่วพื้นฉินเฉาและหลี่นาก็ถูกเสียงของความวุ่นวายเหล่านี้ดึงดูดความสนใจเช่นกัน พวกเขาต่างหันไปมองทันที“ชางลั่ว ชางลั่วอยู่ที่ไหน!”ท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คน ทั้งสองคนยังหาชางลั่วไม่พบ“ชางลั่ว!”ฉินเฉาใช้พลังลมปราณห่อหุ้มเสียงของตัวเอง แล้วตะโกนออกมาเสียงนี้ดังขึ้นที่ข้างหูของทุกคนได้อย่างชัดเจนแน่นอนว่าชางลั่ว ผู้กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของเหล่าอันธพาลก็ได้ยินเสียงเรียกของฉินเฉาเช่นเดียวกันร่างของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย ดวงตาก็พลันสว่างไสวขึ้นทันที“พะ พี่ฉินเฉา…..”“บัดซบ ฉันจะจัดการแก!”อันธพาลคนหนึ่งหวาดกลัวมาก เขาหยิบมีดออกมาจากอก และแทงเข้าใส่ชางลั่วทันที“อั่ก!”มีดเล่มนั้นจมเข้าไปในท้องน้อยของชางลั่ว พร้อม ๆ กับเลือดที่ไหลออกมาอย่างช้า ๆความเจ็บปวดแล่นผ่านจากท้องน้อยของชางลั่วไปยังโสตประสาทของเธอ ก่อนที่มันจะเข้าไปยังส่วนแสดงปฏิกิริยาของสมองเจ็บ…..ภาพตรงหน้าพลันมืดสนิททันที…..พี่ฉินเฉา พี่อยู่ไหน ทำไมถึงไม่มาช่วยฉัน…..“มนุษย์ล้วนเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น พวกมันไม่สนใจเจ้าหรอก”เสียงที่อยู่ในหัวดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันคำรามอยู่ข้างหูของชางลั่วอย่างต่อเนื่อง“พึ่งพาตัวเองซะ เจ้าเป็นคนของพระเจ้าผู้สูงส่ง ขยะที่โง่เง่าเหล่านี้ เจ้าควรจะเป็นคนจัดการพวกมันด้วยตัวเอง”“ให้ฉันจัดการพวกมันด้วยตัวเอง…..”ดวงตาของชางลั่วมีแสงสีทองปะทุออกมาอีกครั้ง “
