ิ”“พี่ฉินเฉา ปล่อยฉันนะ ฉันจะไปฆ่าไอ้สารเลวหน้าไม่อายคนนี้!”ท่าทีของชางลั่วในยามโกรธนั้นดูเหมือนกับแม่ไก่ตัวเล็ก ๆ“โอ้ สาวสวยคนนี้ขี้โมโหจริง ๆ”เมื่อโจวหงซินเห็นว่าอีกฝ่ายระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นนั้น เขาก็พลันยิ้มอยู่ในใจ “แต่ฉันมันเป็นคนซื่อบื้อ ฉันไม่รู้นี่สิว่าพวกเธอมาโกรธฉันทำไม”“แกนะแก! ไอ้เองซวย แกกำลังข่มขู่ฉันอยู่ชัด ๆ!”ชางลั่วสาปแช่งออกไป “แกขโมยยาของพวกเราไปใช้กับขนมปังของแก! ไอ้สารเลว ไอ้หน้าด้าน ไอ้ชั่ว ไอ้ลูกโสเภณี!”“โอ้? สาวสวยคนนี้กำลังพูดอะไรอยู่? ทำไมฉันถึงไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”โจวหงซินกล่าวออกมาอย่างมีความสุข“แกไม่กลัวว่าตำรวจจะมาจับตัวแกไปหรือไง?”ชางลั่วกล่าวด้วยความโกรธ“ตำรวจจะมาจับฉัน? … ตำรวจจะมาจับฉันไปทำไม? ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย”โจวหงซินยักไหล่ ก่อนที่จะมองชางลั่วแล้วหัวเราะออกมา “ฉันเป็นแค่คนขายขนมปังที่เสียเลือดไปครั้งใหญ่ เพื่อขายของในราคาถูกเท่านั้น ต้นทุนของขนมปังมีราคาแพงมาก แต่ฉันกลับขายมันในราคาที่ถูกสุด ๆ ฉันก็เป็นเหมือนกับเหลยเฟิง เป็นคนดี อีกทั้งยังทำประโยชน์เพื่อสังคม ทำไมตำรวจถึงจะต้องมาจับฉันด้วยล่ะ? ฉันคิดว่าพวกเขาควรจะต้องมอบใบรับรองให้ฉันมากกว่าถึงจะถูก”“แก แก แกมันหน้าด้านที่สุด!”ชางลั่วเดือดดาลขึ้นมาจริง ๆ แล้วในตอนนี้เธอมีความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมา นั่นก็คือฉีกปากของไอ้หมอนี่ให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
