ระเทศบ้านเกิด โครงการดาวเทียมก็หวนกลับคืนมาโดยที่ไม่บุบสลาย ประเทศของเราไม่ตระหนี่กับเจ้าหน้าที่ผู้ทรงเกียรติเหล่านี้หรอก อย่าว่าแต่ฉันเลย แม้แต่โจวซูปินก็ยังได้เหรียญรางวัลด้วยซ˺า หึ ผู้อำนวยการหลี่จะโปรดปรานเขามากเกินไปแล้ว”“แล้วพวกเธอสองคนเป็นยังไงกันบ้าง?”ฉินเฉาเอ่ยถาม“เลิกกันแล้ว”เฉิงอิงยักไหล่ ดูเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไหร่ “ถึงยังไงพวกเราสองคนก็เข้ากันไม่ได้อยู่แล้ว แต่คราวนี้พอเขากลายเป็นวีรบุรุษทหารหญิงหลายคนในกองทัพก็เลยมาเอาใจเขา เขาก็เลยใช้โอกาสนี้ในการเตะฉันออกไป แล้วไปหาคนที่สวยกว่าน่ะสิ”“ในกองทัพยังมีคนที่สวยกว่าเธออีกเหรอ?”ฉินเฉาเบ้ปาก “ฉันไม่เชื่อหรอก”“หึ นายนี่มันปากหวานจริง ๆ”ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็พลันเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่“ใกล้จะได้เวลาเปิดร้านแล้ว!”หลี่นามองนาฬิกา แล้วกล่าวด้วยความลำบากใจ “ไม่รู้ว่าวันนี้พวกเขาจะเข้ามาขโมยอีกหรือเปล่า…..”“กล้าหรือไง?”ชางลั่วจ้องเขม็ง “มีพี่สาวทหารอยู่ทั้งคน พวกเขายังจะกล้าขโมยของไปอีกเหรอ?”“ผมเองก็หวังเอาไว้แบบนั้นเหมือนกัน…..”นายทหารหนุ่มกล่าวออกมา “พวกเรามีระเบียบวินัย และลงมือทำร้ายคนธรรมดาไม่ได้”“ฉันหวังว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรเกินกว่าเหตุเหมือนกัน…..”ชางลั่วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนที่จะติดป้ายราคาของขนมปังแห่งความสุขที่ประตูทางเข้าในเวลานี้ฝูงชนได้เข้ามารวมตัวกันแล้ว
