นได้มากขึ้นไม่อย่างนั้นถ้าหากจำนวนของแขกยังไม่ลดลงเช่นนี้ ในไม่ช้าก็เร็วพวกเธอทั้งสามคนจะต้องทำงานกันต่อไปเรื่อย ๆ จนเหน็ดเหนื่อยแทบจะขาดใจอยู่ที่นี่แน่นอน“ไม่มีแล้วค่ะ! วันนี้ไม่ขายแล้ว ทุกคนกรุณากลับไปเถอะค่ะ!”ชางลั่วรู้สึกเหนื่อยมาก หลังจากที่ทำขนมปังไปหลายรอบ เธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วอีกอย่างหนึ่งมันก็น่าเบื่อเกินไปด้วยถ้าหากจะต้องเป็นแม่ครัวทำขนมปังมืออาชีพ แล้วเธอจะสามารถเป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตได้ยังไง?ดังนั้นเธอจึงเช็ดเหงื่อ แล้วรีบวิ่งออกไปหาผู้คนที่ยังคงยืนออกันอยู่หน้าร้าน และตะโกนออกไปเช่นนั้น“โถ่!”“ไม่เอาน่า พวกเรารอมาตั้งนานนะ!”“ใช่แล้ว ทำเพิ่มสักหน่อยเถอะ………….”ในชั่วพริบตา พลังของขนมปังได้สร้างความวุ่นวายให้กับท้องถนนแห่งนี้ทันทีแต่ชางลั่วเหนื่อยเหลือเกินหลี่นาเหลือบมองและเห็นว่าชางลั่วอ่อนล้าถึงขนาดนั้น เธอก็ไม่ใจร้ายพอที่จะลากเพื่อนสนิทของเธอเข้ามาเกี่ยวข้องอีก จึงจำเป็นที่จะต้องกล่าวออกไป“ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะทุกคน พวกเรายังเป็นนักศึกษากันอยู่ และต้องกลับไปพักผ่อนที่มหาวิทยาลัยเพื่อที่จะไปเรียนในวันรุ่งขึ้นใครที่ต้องการจะทานขนมปังของพวกเรา ได้โปรดมาในวันพรุ่งนี้อีกครั้งนะคะ”“โอ้ จริง ๆ เลย…..”“เฮ้อ รอแล้วไม่ได้อะไรสักอย่าง”“วันพรุ่งนี้พวกเราจะกลับมาอีก ต้องทำเอาไว้ด้วยล่ะ!”พวกเขาไม่มีทางเลือก จึงเลิกยืนออกันอยู่ที่หน้าร้านก่อนที่จะเดินจากไปทีละคน“วันพรุ่งนี
