ยได้หรอก”ชางลั่วกล่าว“ลองดูก็แล้วกัน”ฉินเฉาดึงหลี่นาให้หันกลับมามองแป้งขนมปังที่นวดเอาไว้ดีแล้วจากนั้นเขาก็เอากระดาษคราฟท์ออกมาอย่างช้า ๆเมื่อเปิดมันออกมา กลิ่นอันหอมหวนก็พลันฟุ้งกระจายไปทั่วร้านเบเกอรี่แห่งนี้ทันที“โอ้ พระเจ้า!”เด็กสาวทั้งสองคนตาลุกวาว และอุทานออกมาซ˺าแล้วซ˺าเล่า“หอมจังเลย นี่มันอะไรน่ะ? ทำไมมันถึงได้มีกลิ่นหอมขนาดนี้?”เมื่อมองดูเม็ดยาสีทองขนาดเล็กที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระดาษคราฟท์ชางลั่วก็อุทานออกมาอย่างอดไม่ได้“ยาอายุวัฒนะ”ฉินเฉาตอบกลับไปอย่างไม่ตั้งใจ“ไปไกล ๆ เลย ขี้เหนียวจริง ๆ แค่นี้ก็บอกไม่ได้”ชางลั่วกลอกตาใส่ฉินเฉาฉินเฉานั้นยักไหล่ เขาบอกความจริงไปแล้ว แต่เธอไม่เชื่อเองอืม แต่ถ้าหากเป็นเขา เขาก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกันเขาไม่ได้อธิบายสิ่งใดต่อ หากแต่มองไปยังเม็ดยาลมปราณ ก่อนที่จะใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งบดมันจนเป็นผงหลังจากที่มันกลายเป็นผงเล็ก ๆ เช่นนี้ กลิ่นหอมของยาอายุวัฒนะก็ยิ่งเข้มข้นมากขึ้น นั่นทำให้เด็กสาวทั้งสองคนรู้สึกราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ เพียงแค่พวกเธอสูดกลิ่นดังกล่าวเข้าไปก็พลันรู้สึกสดชื่นไปทั้งร่างกาย“หอมมาก…. เร็ว ๆ เข้า ลองใส่มันเข้าไปในขนมปังเร็ว ๆ เข้าสิ…..”เด็กสาวทั้งสองคนรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้วฉินเฉาเองก็ต้องการที่จะเห็นผลลัพธ์ของมันเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงโรยมันลงไปบนขนมปังเล็กน้อย ก่อนที่จะนำขนมปังเข้าไปในเตาอบจากนั้นจึงตั้งเวลาที่เหมาะสม ถึงแม้ว่าจะใช
