ป็นผู้ชายคนนั้น ที่จะต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตของตัวเองต่อหน้าพี่ชายของเขาหรอกเหรอ?แต่ตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างกลับยิ่งแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่! ฉันไม่มีน้องชายสารเลวอย่างแก!”หวงอันยกมือตบปากของน้องชายตัวเอง นั่นทำให้หวงปิงรู้สึกมึนงงแต่ว่าหวงอันรู้ดีว่าถ้าเขาไม่ตบหน้าของอีกฝ่าย สิ่งที่น้องชายของเขาจะได้รับ มันจะต้องร้ายแรงยิ่งกว่านี้อย่างแน่นอนเมื่อเห็นว่าพี่ชายของตัวเองเดือดดาลขึ้นมา จนถึงขั้นลงไม้ลงมือกับเขาเป็นครั้งแรก ในที่สุดหวงปิงก็ยอมนิ่งเงียบและคุกเข่าแต่โดยดี“หวงอัน ที่จริงแล้วเรื่องนี้มันก็เป็นความผิดของฉันด้วยเหมือนกัน”ฉินเฉายกแก้วขึ้นมาดื่ม ในขณะที่กล่าวว่า “ตอนที่น้องชายของนายมายั่วโมโหฉันรอบแรก ฉันควรจะเตือนนายเอาไว้ว่าให้ดูแลน้องชายของตัวเองให้ดี ๆ แต่ว่าตอนนั้นฉันกำลังยุ่ง ถึงได้ลืมเรื่องนั้นออกไปจากหัวเสียสนิท เพราะฉะนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันถึงได้เป็นความรับผิดชอบของฉันด้วยเหมือนกัน”เนื่องจากว่ามีคนนอกอยู่ด้วย ในตอนนี้ฉินเฉาจึงไม่ได้แสดงตัวว่าเป็นประมุขนิกายเขาเป็นคนที่มีหนึ่งต้องบอกว่าหนึ่ง มีสองต้องบอกว่าสอง ในเมื่อมันเป็นความผิดของเขาจริง ๆ เขาก็ควรที่จะกล่าวออกไป“ท่านประมุข อย่าได้พูดแบบนั้นเลยครับ!”หวงอันรีบกล่าวออกมาทันที “ผมรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของน้องชายผม พอเห็นผู้หญิงสวย ๆ ก็ต้องการที่จะคว้าเอาไว้ในกำมือเรื่องนี้ท่านประมุขทำถ
