ะฆ่าเจ้านายของฉันหรือไง!”“เอ่อ…..”ลูกน้องที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันตกตะลึง ผู้ชายคนนี้กลายเป็นเจ้านายของคุณชายหวงงั้นเหรอ!นี่มันพวกเขารีบเก็บปืนและคุกเข่าลงกับพื้นทันทีในเมื่อคุณชายหวงคุกเข่า แล้วพวกเขาจะไม่คุกเข่าได้ยังไง?นี่ไม่เท่ากับการแส่หาที่ตายงั้นเหรอ?“พี่ นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น……”ในที่สุดหวงปิงก็เข้าใจเสียที ฉินเฉาคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถไปล่วงเกินด้วยได้ แต่เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี“ไอ้เด็กเวร!”หวงอันยกฝ่ามือขึ้นมาตบศีรษะของน้องชายตัวเอง “ไม่รู้ความเป็นความตายบ้างเลยหรือไง? แกกล้ายั่วโมโหแม้กระทั่งเจ้านายของฉันเชียวเหรอ? ตอนนี้ที่แกยังมีชีวิตอยู่ได้ นั่นก็เพราะว่าความเมตตาจากเจ้านายของฉัน แกยังไม่ขอบคุณเจ้านายของฉันอีกเหรอ!”“เอ่อ….”หวงอันจ้องมองฉินเฉาด้วยความลังเล“แม่งเอ๊ย แกไม่ฟังคำพูดของฉันแล้วใช่มั้ย!”หวงอันจ้องหน้าน้องชายตัวเองเขม็ง“ฟะ ฟังแล้ว…..”หวงปิงผู้นี้ไม่ฟังคำพูดของพ่อตัวเอง แต่คนที่เขาหวาดกลัวที่สุดนั่นก็คือพี่ชายเมื่อหวงอันมีท่าทีเช่นนี้แล้วเขาจะกล้าขัดขืนได้ยังไง? ในขณะที่เขากำลังจะกล่าวขอบคุณ ฉินเฉาก็โบกมือแล้วพูดออกมาเสียก่อน“อย่าเลย ฉันคงจะรับคำขอบคุณของคุณชายหวงเอาไว้ไม่ได้หรอก”“ระ รับเอาไว้ไม่ได้? ท่านรับได้ครับ รับได้อย่างแน่นอน!”หวงอันคิดว่าฉินเฉาจะไม่ปล่อยหวงปิงไป เขาจึงรีบตะโกนด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้อยากจะฆ่าน้องชายของนายห
