บมือของฉินเฉาเอาไว้ “ไม่เชื่อเหรอ? ถ้าไม่เชื่อนายก็มาลองจับดูสิ”“เชื่อแล้ว ๆ! ฉันเชื่อเธอแล้ว!”ฉินเฉากลัวว่าหลังจากที่จับไปแล้ว หลูเหม่ยจวนจะไม่ยอมรับผิดแล้วประเคนกำปั้นให้เขาแทนน่ะสิเมื่อเธอเมา เธอก็สามารถทำทุกอย่างได้ทั้งหมดถึงแม้ว่าการดื่มเหล้าจะไม่เป็นอะไร แต่ว่าการดื่มมากเกินไปนั้นไม่ดีนัก เพราะถ้าหากก่อเรื่องอะไรลงไปด้วยความมึนเมาล่ะก็ คงจะเป็นที่น่าหัวเราะแน่“คนสวย เธอดื่มมากเกินไปแล้วนะ”หวงปิงจะทนมองเห็นเหยื่อของตัวเองถูกผู้ชายคนอื่นฉวยโอกาสได้ยังไง?เขารีบยื่นมือไป เพื่อหวังจะดึงแขนของหลูเหม่ยจวนเอาไว้แต่ฉินเฉาปัดแขนที่ยื่นมาของหวงปิงออกไปอย่างไม่รู้ตัว“ขอโทษที เธอเมามากแล้ว ฉันจะต้องไปส่งเธอกลับบ้านก่อนคุณชายหวง เชิญนายท่องราตรีของนายต่อเถอะ”“หึ ๆ นายนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ”หวงปิงกล่าวกับฉินเฉา“เรื่องนี้พวกเราคงจะคิดเหมือนกัน”ฉินเฉาพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “เพราะฉันเองก็คิดว่านายน่ารำคาญเหมือนกันนั่นแหละ”“หาที่ตาย!”หม่าลั่วหางเดินเข้ามา ดวงตาของเขานั้นทอประกายด้วยความดุร้าย “แกกล้าพูดแบบนี้กับคุณชายหวงได้ยังไง? ฉันว่าแกคงจะมีชีวิตอยู่ด้วยความอึดอัดใจมากสินะ!”“ใช่ ฉันมีชีวิตอยู่ด้วยความอึดอัดใจจริง ๆ”ฉินเฉาแคะหูของตัวเอง “ถ้าอย่างนั้นพวกนายก็มาฆ่าฉันตอนนี้เลยสิ”“แม่งเอ๊ย! แกคิดว่าบิดาไม่กล้าหรือไงวะ!”หม่าลั่วหางกำลังจะพุ่งตัวเข้าไป แต่หวงปิงนั้นจับแขนเขาเอาไว้เสียก่อน“เดี๋ยวก่อน
