ในเมื่อเข้ามาในบาร์แห่งนี้แล้ว นายก็ถือว่าเป็นแขกของตระกูลหวง สหาย ฉันคิดว่านายเป็นคนมีหน้ามีตาเหมือนกันเพราะฉะนั้นวันนี้ หวงปิงคนนี้จะรักษาหน้าของนายเอาไว้ และไม่ถือสาหาความอะไร แต่ฉันหวังว่านายคงจะเข้าใจว่าในเมืองจิงโตวแห่งนี้ ยังมีคนหรือตระกูลที่จะไปยั่วโมโหไม่ได้อยู่อีกมาก และนายก็ไม่ควรที่จะมายั่วยุตระกูลหวงของพวกเราเหมือนกัน ถ้าหากว่านายยังพอมีสมองอยู่บ้าง นายก็ควรที่จะไสหัวออกไปให้พ้นจากสายตาของฉัน แล้วฉันก็จะทำเหมือนว่าเมื่อกี้นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”เขากล่าวออกมา ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลูเหม่ยจวน “ในเมืองจิงโตวแห่งนี้ ไม่ว่าคุณชายหวงจะหมายตาใครเอาไว้ ก็ไม่เคยมีใครที่กล้าเข้ามาหยุดฉัน”“โอ้ คุณชายหวงกำลังหมายความว่าอะไรอยู่งั้นเหรอ?”ฉินเฉาแกว่งแอลกอฮอล์สีแดงในแก้วให้สั่นไปมา“แกไม่เข้าใจภาษาจีนหรือไง!”หม่าลั่วหางร้องตะโกนออกมาอีกครั้ง “คุณชายหวงกำลังบอกให้แกไสหัวไปจากที่นี่ แกจะได้ไม่ต้องมาอยู่เกะกะลูกตา และทำให้คุณชายหวงต้องมารอนาน ๆ!”“โอ้ เป็นแบบนั้นเองเหรอ…..”ฉินเฉาได้ยินถ้อยคำข่มขู่เหล่านั้น แต่เขาก็ยังคงนั่งเฉย ๆ อย่างไม่แยแส “แล้วถ้าหากว่าฉันไม่ไปล่ะ?”“ไม่ไป?”ในที่สุดหวงปิงก็ละสายตาจากหลูเหม่ยจวน และกวาดสายตาไปจ้องมองฉินเฉาแทน “ถ้าหากนายรู้จักกับผู้จัดการใหญ่ของต้าฟากรุ๊ปสาขาเมืองจิงโตวได้ นายก็คงจะรู้ว่าตระกูลหวงมีอำนาจมากขนาดไหนในเมืองนี้เหมือนกัน รู้
