เวรนี่ เห็นแล้วเกะกะลูกตาชะมัด คราวนี้แหละ เขาจะเอาคืนมันให้ตายไปซะ!“มาลากคอมันออกไปเดี๋ยวนี้!”ทันทีที่เขาโบกมือ ชายหนุ่มที่สวมชุดสูทสีดำจำนวนสี่คน ซึ่งแต่ละคนมีใบหน้าอันดุดันและร่างกายแข็งแรงกำยำก็เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาหาฉินเฉาไม่อย่างนั้นจะมีคำกล่าวนี้งั้นเหรอ? ถ้าหากไม่ลงมือ ก็ดูเหมือนว่าผู้คนที่มีนิสัยอวดดีในยุคสมัยนี้คงจะไม่ให้ความสำคัญกับคนอื่นอย่างจริงจัง“นาย! ทำไมนายถึงไม่ดื่มเข้าไปล่ะ…..”หลูเหม่ยจวนยกแก้วเปล่าขึ้นมาจิบอยู่เป็นเวลานานได้เอ่ยขึ้นมา“นายเห็นหรือเปล่าว่า ฉะ ฉันดื่มแก้วที่สองแล้วว…..”สติของผู้หญิงคนนี้ได้ล่องลอยไปแล้ว แต่แก้วที่สองอะไรกัน? เธอดื่มไปมากแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้!“ฉันขอตัวไปจัดการกับแมลงตัวเล็ก ๆ พวกนี้ก่อน แล้วฉันจะกลับมาดื่มเป็นเพื่อนเธออีกที”ฉินเฉาแย้มรอยยิ้มออกมาบาง ๆ“ช่างขี้โม้จริง ๆ ดูซิว่าแกจะทำได้อย่างที่โม้เอาไว้หรือเปล่า!”หม่าลั่วหางหัวเราะเยาะชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำทั้งสี่คนเดินเข้ามาล้อมฉินเฉาเอาไว้ก่อนที่ชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสุดจะยื่นมือออกมาคว้าไหล่ของฉินเฉาชายร่างใหญ่เหล่านี้ล้วนแล้วแต่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และมีแม้แต่ทหารผ่านศึกหากจะให้พวกเขาจัดการกับคนธรรมดานั้นก็เรียกได้ว่ามากเกินพออย่างชายที่จับไหล่ของฉินเฉาอยู่ในตอนนี้ เขาสามารถยกร่างของฉินเฉาและโยนออกไปได้โดยตรงความมึนเมามักจะทำให้เด็กหนุ่มสร้างปัญหาขึ้นมา ในแต่ละวันบาร์แห่ง
