เมื่อมองตามสายตาของหลูเหม่ยจวนไป ฉินเฉาก็พบกับผู้ชายในชุดสูทในเวลานี้ ราวกับว่าชายในชุดสูทสังเกตเห็นสายตาของหลูเหม่ยจวน เขาจึงยกยิ้มแล้วพยักหน้าให้เธอ จากนั้นจึงยกแก้วไวน์ขึ้นเพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้หลูเหม่ยจวนเองก็ยิ้มและพยักหน้าให้กับอีกฝ่ายเช่นกัน หากแต่ทันทีที่หันกลับมา เธอก็หุบยิ้มลงอย่างกะทันหัน“เห็นคนรวยตรงนั้นหรือเปล่า? เขาอาจจะเป็นเจ้านายใหญ่หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนสนิทของเจ้านายใหญ่ก็ได้ ถ้าหากว่าเขาเป็นเจ้านายใหญ่ก็คงจะเบื่อภรรยาที่อยู่ที่บ้าน เลยออกมาล่าผู้หญิงที่อยู่ที่นี่แต่ถ้าหากเขาเป็นคนสนิทของเจ้านายใหญ่ เขาก็อาจจะถูกเจ้านายของตัวเองกลั่นแกล้ง ก็เลยต้องออกมาหาสาว ๆ เพื่อเป็นการระบาย แต่ไม่ว่าจะเป็นคนประเภทไหน ถ้าหากว่าฉันอยากจะดื่ม พวกเขาก็ยินดีที่จะจ่ายเงินทั้งนั้นแหละ”“เอ่อ ที่เธอพูดมานี่…..”ฉินเฉารู้สึกไม่ดีขึ้นมานิดหน่อย“ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก นายแค่ดื่มต่อไปเท่านั้น ค่าตัวของฉันมันสูงมากนะ ถ้าหากคิดที่จะเลี้ยงดูฉัน แล้วให้เงินไม่ถึงหนึ่งล้านแปดแสนหยวนต่อเดือนล่ะก็ เรื่องนั้นมันไม่มีทางแน่ ๆ แล้วคิดที่จะมาเข้าหาฉันด้วยเหล้าเพียงไม่กี่แก้วน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!”ฉินเฉาได้แต่ยักไหล่ให้กับคำพูดที่ไม่ปิดบังของหลูเหม่ยจวน“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันก็มีความฝันอยู่ในใจ เหมือนกับผู้ชายที่กำลังร้องเพลงอยู่คนนั้น”หลูเหม่ยจวนรับคอกเทลทั้งสองแก้วมาจากมือบาร์เทนเดอร์แก้วหนึ่งเป็นคอกเทลสีชมพ
