“หา? ทำไมฉันถึงต้องกินมันด้วยล่ะ?”ฉินเฉากลอกตามองไปรอบ ๆ “ฉันไม่จำเป็นต้องกินมันหรอก เธอสงสัยในความสามารถของฉันหรือไง?”“ฮิ ๆ ฉันไม่มีอะไรให้สงสัยหรอก”ชางลั่วหัวเราะออกมา “ฉันแค่เป็นห่วงน้องสาวที่แสนดีของฉันเท่านั้นเอง”“เอ๋?”หลี่นาไม่คิดว่าเธอจะโดนหางเลขไปด้วย ทั้ง ๆ ที่อยู่เฉย ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?“พูดอะไรไร้สาระ!”ฉินเฉารีบกล่าวออกมา “ความสามารถของบิดามันยอดเยี่ยมอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องกินขนมปังยาโด๊ปของเธอหรอก คนที่จะต้องกินมันเข้าไปคือเธอต่างหาก เธอเป็นคนทำมันขึ้นมา เธอก็ต้องมีสิทธิ์ที่จะได้ชิมมันเป็นคนแรก”“ให้ฉันกินเนี่ยนะ?”ชางลั่วมองไปยังขนมปังรูปทรงศิลปะของตัวเอง และหันหน้ากลับไปมองฉินเฉาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ใบหน้าเล็ก ๆของเธอนั้นแดงเถือกขึ้นมาอีกครั้ง“ไม่เอาหรอก จะให้ฉันกินมันเข้าไปได้ยังไง? น่าอายจะตายไป”เธอส่ายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า“เธอจะกลัวอะไร? ที่นี่มีแค่พวกเราสามคนเท่านั้น มีอะไรที่ต้องกังวลล่ะ?”ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “นอกจากนี้เธอเองก็ยังต้องลองชิมด้วยว่า ขนมปังนี้มันมีรสชาติเป็นยังไง ถ้าหากว่ามันอร่อยมากจริง ๆ พวกเราก็แค่ต้องเปลี่ยนรูปทรงของมันเท่านั้น”“นะ นี่…..”ชางลั่วจ้องมองขนมปังที่มีรูปร่างอันเป็นเอกลักษณ์ แล้วพูดอะไรไม่ออกเธอรู้สึกราวกับว่ากำลังใช้ปากของเธอทำเรื่องอย่างว่าให้ใครบางคน…..ชางลั่ว เธอนี่มันชั่วร้ายจริง ๆ!“เอาเลย แค่กัดเท่านั้นเอ
