ง ไม่มีอะไรหรอก!”ฉินเฉายังคงเกลี้ยกล่อมเธอ“แต่ว่ามัน…..”“จะเป็นอะไรล่ะ? ทุกคนก็จะต้องทำเหมือนกันทั้งนั้น”ฉินเฉาดึงหลี่นามาอยู่ข้าง ๆ “ถ้าหากขนมปังของนานาน้อยเสร็จเมื่อไหร่ คนแรกที่จะต้องกินก็คือเธอเหมือนกันนั่นแหละ”“แต่ว่าขนมปังของเธอ มันไม่ได้มะ มีรูปทรงแบบนี้นี่…..”ชางลั่วก้มหน้ามองขนมปังยาโด๊ปของตัวเองด้วยความหดหู่เป็นอย่างมาก“โอ้ มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะมีคำกล่าวนี้ได้ยังไงมารดาไม่คิดว่าบุตรของตนอัปลักษณ์ บุตรก็ไม่คิดว่าบ้านของตนขัดสนใช่มั้ยล่ะ? แล้วอีกอย่างมันก็เป็นขนมปังที่เธอเป็นคนทำขึ้นมาเอง นั่นเท่ากับว่าเธอเป็นผู้ปกครองของมัน และมันก็เป็นลูกของเธอ เอาเลยลองชิมรสชาติของมันดูสิ พวกเราจะได้เอาไปศึกษาต่อยังไงล่ะ เธอไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”เสียงของฉินเฉานั้นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่กำลังล่อลวงชางลั่วชางลั่วจึงลังเลใจขึ้นมาแต่เมื่อมองดูขนมปังอีกที มันก็น่าเกลียดอย่างที่ฉินเฉาว่าเอาไว้….เอ่อ หมายถึงมีรูปร่างอันเป็นเอกลักษณ์ และเธอก็เป็นคนทำมันขึ้นมาด้วยตัวเองแค่ชิมคำเดียวจะมีอะไร? ถึงอย่างไรที่นี่ก็มีเพียงแค่ฉินเฉาและหลี่นาเท่านั้นคนหนึ่งเป็นเพื่อนสนิท อีกคนหนึ่งก็ยังเป็นพี่ชายของเธอ“ถะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะกินแค่คำเดียว….. พะ พวกเธอห้ามหัวเราะฉันนะ!”ชางลั่วกล่าวด้วยความเขินอาย“วางใจเถอะ พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยทั้งนั้น ความล้มเหลวคือมารดาแห่งความสำเร็จ พว
